Young professional mother

In het cafe

2011-05-16T02:03:00.000-07:00

Naast me zitten twee scholieren, te werken achter hun laptop, ze bereiden een presentatie voor.
Na een tijd staat een van de twee op.
"Dus je komt wel nog naar school?"
"Ja"
"Dan ga ik nu".
"En zeggen dat je naar de tandarts bent geweest".
"Ja, slaat nergens op dat we steeds een smoes moeten verzinnen. Waarom kunnen we niet gewoon zeggen dat we eerst even thuis hebben gewerkt?"
"Leraren denken dat je minder goed kan werken thuis."
"Slaat nergens op. Ik ga, tot zo."

Ik type rustig door.

Intimiteit

2011-04-18T03:01:00.000-07:00

‘Mama!’
‘Nee’, bedompt, het hoofd begraven in kussens. ‘t Is licht, maar liever niet.
‘Mama!’
‘Nee!’ Scheller, hoofd komt iets omhoog en ploft in het dons.

Zachtjes, bedachtzaam en uiterst voorzichtig, trippelen voetjes over de trap. Dichterbij. De deken opent zich en een warm, rank lichaampje vleit zich tegen me aan.
‘Het is licht mama’, zegt een zacht stemmetje tegen het begraven hoofd.
Ja, het is licht.

Daar hoor ik nog iets, trippel trappel. Iets minder bedachtzaam maar ook zachtjes, volgt kindje nummer 2.
De dekens worden gelift, en daar drukt een jongetje zich tegen me aan. Warm.
‘Mama, wanneer ga je opstaan?’
‘ Bijna.’ Een vrij hoofd.

Zacht aait een handje over mijn rug. En nog een.
‘Dit is jouw helft, deze is van mij.’
‘Ik heb korte nagels.’
‘Zachtjes Louk, niet mama krabben.’

Gastouder aan huis

2011-04-05T00:55:00.000-07:00

Vanaf deze week hebben we officieel nog enkel een gastouder aan huis. Geen crèche, geen naschoolse opvang, enkel een geweldige vrouw die drie dagen per week ons gezin komt versterken. Een lot uit de loterij. Een wens die in vervulling gaat. De dagelijkse periferie-uren, voorheen gekenmerkt door haast en stress, zijn tegenwoordig momenten van samenzijn, rust en plezier.

Naast rust en regelmaat, brengt onze nieuwe situatie ook een ander aspect met zich mee. Met name in de rolverdeling tussen ouder en gastouder. Wat daarin van mij wordt verwacht, is nieuw en leerzaam. In principe ben ik een werkgever en wordt er van mij verwacht dat ik leiding geef, aan mijn werknemer. Ik mag zelf kiezen hoe, maar de consequenties daarvan zijn ook voor ons. Wij stellen kaders, geven richting, sturen bij en zijn meer dan ooit betrokken bij wat er tijdens onze afwezigheid overdag allemaal gebeurt. Deze manier van opvang komt veel dichterbij dan de crèche. Raakt mij meer, in alle opzichten.

We zochten naar een goede gastouder: prioriteit één is dat de kinderen samen met de gastouder de dagen op een goede manier invulling kunnen geven. Wat is goed? Gewoon, dat het leuk is, dat het veilig is, dat ze naar buiten gaan, dat ze aandacht krijgen, dat ze hier en daar ook wat worden opgevoed, dat ze gezond eten, dat er momenten van rust en activiteit zijn, dat er wordt gelezen, niet teveel TV kijken, puzzelen, zelf opruimen, knutselen…. dat het precies op de manier gaat zoals ik dat wil. Oftewel: kritisch en normatief. Maar alles vanuit goede intentie: er zeker van zijn dat het de kinderen goed zou gaan.

In het daadwerkelijk aansturen van de gastouder, sloeg deze directieve benadering al snel om in het besef hoe belangrijk het is dat de gastouder zich op haar gemak voelt en in staat is de kinderen een thuis te bieden, op haar manier, in ons huis. Met daarin de hamvraag: wanneer voelt de gastouder zich op haar gemak? Wat doe ik daarin? Hoeveel kaders zijn wenselijk? Deze insteek mondde binnen een mum van tijd uit in het halen van extra bananen op zaterdag en het opruimen van de voorraadkast omdat de gastouder daar zo een idee over heeft. Dienstbaar leiderschap, in letterlijke zin…

Bij leidinggevenden in mijn training kan ik scherp aangeven wat het effect is van gekozen gedrag in zijn/haar positie. Bij mezelf heb ik dat te onderzoeken en wordt ik verrast door het effect dat mijn handelen heeft. Zo leidde ons kader: minimaal suikergebruik, onverwachts tot enkel geheel suikervrije koekjes. En de oorspronkelijke weerzin tegen onze blokken tofu, die we zwijgzaam bleven aanvoeren, werd: I mastered the tofu today! En hoe onhandig om een evaluatiegesprek te beginnen met te laat komen door net wat meer file dan verwacht.

Het is een liefdevol project waarin we zoeken naar onze balans tussen bekende leiderschapsdilemma’s: hard op de inhoud versus zacht op de relatie / leidinggeven vanuit vertrouwen maar het nemen van de verantwoordelijkheid / motiveren van je mensen maar weten (en sturen) waar je naartoe wilt / uitvoeren van de taak en tegelijk aandacht voor en investeren in je mensen.... Erover weten is één, het doen is een ander. Jeetje wat lastig en wat een verschil kan het maken. Maar goed dat de Baak bestaat ;-)

Nieuw. Werken = Leren

2011-03-21T15:14:00.000-07:00

Als ik zou willen, zou iedere minuut van de dag een leermoment kunnen zijn. Onafhankelijk van waar ik ben en wat ik doe. Een minuut van verwondering, nieuwsgierigheid, reflectie, bewustzijn en experimenteren. Het klinkt utopisch en onwijs irritant. Niemand wil ieder moment reflecteren om te leren. Soms doe je domme dingen en wil je door, soms weet je niet wat je doet en doet het er ook niet toe en vaak ben je met de volgende minuut begonnen als de 60 sec nog niet voorbij zijn. Maar theoretisch zou het kunnen.
Daar waar in trainingland deelnemers vaak uit hun leefomgeving worden gehaald om het leren te intensiveren (met zijn allen in een zaaltje), is het interessant te kijken hoe de wereld om hen heen in ultima forma kan fungeren als leeromgeving. Dus het leven benutten om het leren te intensiveren in plaats van andersom. In mijn ogen bevat het nieuwe leren die lading; leven = leren.
Het nieuwe werken schept hier wellicht de mogelijkheden voor. Daar waar werk en privé voorheen gescheiden waren (er werd gewerkt óp het werk, er waren vaste tijden voor werk en thuis, er waren collega’s én vrienden etc.), lijkt de grens tussen beiden flexibeler te worden, zowel qua tijd als locatie. Ik kan vanuit het café een offerte versturen of op de fiets een klant bellen.
Als je er op deze manier naar kijkt, kun je leven, leren en werken laten dansen. Het gaat dan niet meer om de werk/privé balans, waarbij twee polariteiten in een eenheid met elkaar worden vergeleken en zich tot elkaar moeten verhouden (vaak de eenheid ‘tijd’, of geld). Dansen gaat uit van een samenspel wat op elkaar afgestemd dient te worden. Samen mooier, spannender en moeilijker dan alleen. Het gaat om geven en nemen, leiden en volgen; een duurzame relatie tussen werken, leren en leven. Eigenlijk, zou ik iedere minuut willen dansen.

Flexen in de speeltuin

2010-04-27T13:04:00.000-07:00

Wij wachten nog op een plaatsje op de naschoolse opvang voor Dint op maandagmiddag. Tot die tijd wordt ze afwisselend door mama, papa, opa, oma, tante of oom van school gehaald. Een waar feest.
Dit keer was het mijn beurt. Ik begon in de ochtend met thuiswerken, had een heldere todo-list opgesteld en die bijna kunnen afronden voordat ik naar school moest. Maar het lullige van een todo-lijst is dat het uitvoeren van de todo's altijd weer nieuwe todo's oplevert. Net zoals het schrijven van een mail ook vaak weer een extra mail in je inbox betekent.
Dus, na de lunch aan het water met Dint, een stukje fietsen en een wandeling door het park, gingen we naar de speeltuin. Want de speeltuin is een ideale plek om nog wat mailtjes af te werken, even wat te lezen of desnoods een telefoontje te plegen, gezellige achergrondgeluiden breekt het ijs. En daar zat ik. Na heel hard te hebben geschommeld met Dint, haar te hebben geholpen op een klimrek en appelsap te hebben gekocht voor haar en haar vriendinnetje, pakte ik mijn blackberry en begon te scrollen, te tikken, te deleten, en te scrollen. Het geluid van spelende kinderen werkt verfrissend, doet mij sneller beslissingen maken.
Is dit ook het Nieuwe werken? Gewoon als je zin, tijd, een moment of een idee hebt direct hier iets mee kunnen doen? In combinatie met iets wat je al aan het doen was? Geïnspireerd door de omgeving? Door de mensen en geluiden om je heen? Na een half uur kwam de moeder van het vriedinnetje van Dint. Blackberry in de tas.

Rollen

2010-04-06T01:33:00.001-07:00

Dit weekend was Dint een nachtje uit logeren bij OmaDo. Bij haar vertrek zat ze in de grote auto van opa en oma voorin, te glunderen als een prinses en tegelijk ook opeens heel klein.
Als je twee dagen met twee kinderen bent, merk je opeens dat drie kinderen toch echt anders is dan twee. En hoe snel je eigenlijk went aan het geluid en de reuring dat het aantal drie met zich meebrengt.
Het was stil. We moesten allemaal even wennen aan de nieuwe samenstelling. Louk speelde met zijn pannen en trein, Niels las de krant, ik maakte koffie, Ima sliep. Dint heeft altijd hele duidelijke ideeën, houdt ervan als het op haar manier gaat en is de meest initiatiefrijke persoon die ik ken. Deze eigenschappen worden extra zichtbaar als ze er even niet is. Waarschijnlijk ook voor Louk.
De rol die je in je omgeving hebt genomen/gekregen, is bepalend voor het gedrag dat je vertoont. Het gaat er niet zozeer om dat je het gedrag dat je zou willen vertonen kent en dat je over de vaardigheden beschikt die je daarvoor nodig hebt, het gaat erom dat je weet het gedrag in je omgeving te plaatsen en toe te passen. Rollen vormen zich in de tijd. En dat gaat snel. Als ik naar het gezin kijk waar ikzelf uitkom, kom je nooit meer helemaal uit de rol die je in je kindertijd hebt ingenomen/gekregen. Iedere keer dat je bij je eigen familie komt, voel je dat de rol die je daar altijd hebt gehad, van invloed is op het gedrag dat je vertoont. Althans, bij mij.
Louk pakte opeens mijn handen en zegt: "Je moet staan, en ronddraaien". Een beetje wijfelend in eerste instantie, maar steeds zelfbewuster en vastberaden, trok hij me mee naar 'de dansvloer'. Vervolgens begon hij te zingen, allemaal liedjes die ik hem nog nooit had horen zingen. En Dint ook niet. Kinderliedjes over dansen en een lied over een eend en een konijn. We hebben ruim 10 minuten samen rondgedraaid, Louk volledig in de lead, initiatiefrijk en hij vond het fijn dat het op zijn manier gebeurde.

Bizar

2010-02-19T02:03:00.001-08:00

Het is een week van komen en gaan. Met de nadruk op gaan omdat het een hele drukke week is. Zelf zat ik maandag, dinsdag en woensdag in programma, wat betekent dat ik niet thuisslaap. Dat betekent een hele klus voor Niels, wiens deadline nadert van het project waar hij aan werkt.
In zo’n week komt het altijd allemaal samen. Louk werd maandagavond ziek, Dint had dinsdagmorgen carnaval op school, Ima werd woensdag ziek en de auto is kapot. Gisteravond hebben Niels en ik allebei tot laat gewerkt en vannacht heen en weer gerend tussen een 40C’ patiënt (die uiteraard tussen ons in belandde) en een Louk die steeds moest huilen. En oja, Dint moest plassen. Vanmorgen hebben we onszelf een rustig ontbijtje gegund.

Drie boorden rijstpap met honing en kaneel, 1 broodtrommel met een klein oud boterhammetje voor Dint (die geen pap wilde) bij gebrek aan vers brood. Twee croissantjes die Dint ergens heeft gevonden, zitten in de oven en de tweede kop koffie staat op tafel. We zitten onder de slingers die vorige week ter ere van mijn verjaardag zijn opgehangen. De gordijnen zijn nog dicht. Het straatleven is allang begonnen maar wij genieten nog even van deze cocon. Kinderen lopen in pyjama vrolijk rond, ik heb gedoucht en zit met een chique pakje aan tafel omdat ik zo een presentatie moet houden. Amy Winehouse zingt de longen uit haar lijf. Niels heeft Ima in zijn armen en danst op de muziek. Dint, Louk en ik kijken/staren naar hoe ze samen lachen.
Het is zo’n moment waarop de wereld even stilstaat waardoor er een moment van bezinning kan plaatsvinden. Momenten die ik in mijn groepen probeer te creëren. Deze momenten leveren vaak een ogenschijnlijk voor de hand liggend inzicht op maar omdat het inzicht gevoelsmatig zo intens binnenkomt, heel bijzonder voelt. En daarbij heel echt, essentieel en onomkeerbaar is.
Deze had ik vanmorgen.
‘Niels, bizar. Deze 3 kinderen hebben wij gewoon gemaakt.’

Alert

2010-01-28T03:40:00.000-08:00

Wanneer je net bevallen bent, reageer je hyperalert op ieder geluid dat je kindje maakt. Logisch: moederinstinct. Deze alertheid neemt gaandeweg af. Langzaam aan is het niet meer iedere zucht waarop je reageert en op basis waarvan je in de wieg kijkt, maar enkel nog een huiltje en misschien de hik of een nies. Desalniettemin ervaar ikzelf dat ik nog altijd alert reageer op geluiden van mijn kinderen. Als er wordt gehuild reageert mijn lichaam altijd wel in meer of mindere mate, ongeacht of ik ingrijp of niet. En als ik de creche aan de telefoon heb, weet ik Ima's huil onmiddelijk te herkennen als ik haar op de achtergrond hoor (een van de redenen waarom je de creche maar beter niet kan bellen).
Nu ik weer werk, merk ik dat de alertheid nog voortleeft in mijn lichaam. Het zijn echter niet alleen de geluiden van mijn kinderen waar ik alert op reageer, maar ik neem mijn moederalertheid ook mee naar mijn werk. Dit resulteert erin dat ik op iedere gebeurtenis alerter reageer dan voorheen. Bijvoorbeeld de melding dat er een email binnenkomt. Ik heb de neiging om er direct op te reageren. Of als iemand iets aan mij vraagt is mijn concentratie op wat ik aan het doen was vertrokken. Het lijkt wel of mijn lichaam is ingesteld op kortstondige bezigheden. Ook op het werk. Hoewel ik zaken tegenwoordig meer weet te relativeren, maakt mij dit minder stressbestendig en dat is niet handig.
Dus: ik heb de emailmelding uitgezet, ik heb een koptelefoon op als ik lees (met of zonder muziek), als het kan, doe ik de deur dicht en ik maak een hele duidelijke to do list. Resultaat: vannacht maakte Niels mij wakker:" Jonah, Ima roept je al 10 minuten".

Werken

2010-01-08T03:52:00.000-08:00

Sinds deze week werk ik weer bij de Baak, mijn verlof is afgelopen. Werken is een werkwoord bij uitstek, maar brengt voor mij ook enige ontspanning met zich mee. Want hoe fijn is het om alleen je eigen jas aan te hoeven doen als je de deur uit moet? Hoe lekker om me weer langer dan een half uur ergens op te kunnen concentreren (met drie kleine kinderen in huis bevindt je je in een soort hapsnap-staat van zijn; iedere 10 minuten doet er zich weer iets nieuws voor). En het autoritje naar het werk toe is totale rust: muziek/telefoon of helemaal niets. Heerlijk.
Uiteraard brengt het werk ook andere facetten met zich mee. Er wordt weer iets van me verwacht (ik verwacht weer iets van mezelf), er wordt meer meegekeken in wat je doet (thuis keken alleen mijn drie kinderen en Niels met me mee) en het is ook niet de makkelijkste periode wat betreft economie en het bedrijfsleven. Daarnaast moet ik bekennen dat de afgelopen maanden mijn IQ geen goed lijken te hebben gedaan. Dit signaal kreeg ik voor het eerst tijdens Sinterklaasavond, toen ik een Sinterklaasgedicht niet begreep terwijl de rest erg moest lachen. Confronterend. De signalen stapelden zich op: ik las met moeite een lang krantenartikel, laat staan engelse literatuur, ik haakte af bij de NRC-sudoko en gister had ik zelfs moeite met het begrijpen van een opdracht die bij Wie is de Mol werd uitegedeeld. Het lijkt wel of ik mijn hersenen weer moet afstoffen om weer zo scherp te worden als ik kan zijn. En daar heb ik zin in.

t-r-e-i-n

2009-11-04T12:16:00.000-08:00

Het is nog geen 7 uur in de ochtend en we zitten met het hele gezin in de trein: we gaan op vakantie. Dint en Louk zijn door het dolle heen, Ima slaapt, Niels en ik ook, in onze gedachte. De trein is al redelijk vol maar heel stil. Iedereen staart wat voor zich uit. Behalve Dint en Louk. Die rennen op sokken door de wagon heen en weer en kijken steeds over de stoelleuning naar achter waar een meneer zit die ze buitengewoon interessant vinden. Niels of ik grijpen in wanneer het echt te druk is, bijvoorbeeld als Louk keihard begint te schreeuwen of als Dint de meneer achter ons wakker wil maken wanneer deze eindelijk in slaap is gevallen.
De reis verloopt druk maar het gaat erg goed. Als we bijna in Brussel zijn, wijst Dint naar de verschillende letters op het raam.
"Welke letter is dit?"
"De S van Sander."
"En deze?"
"De E van Eten".
"En deze?"
"De T van Trein".
"En deze?"
"De I van Isa".
Een rustig fijn spelletje wat wel 10 minuten duurt. En na deze 10 minuten begint mij wat te dagen. De letters op het raam vormen samen een woord....
s-t-i-l-t-e

M of M

2009-10-15T11:10:00.000-07:00

Een populaire term tegenwoordig is Mindfulness. Het is een term die van oorsprong uit het Boeddhisme komt. De betekenis ervan komt grofweg neer op: leef in het nu met aandacht. Dus als je mindfulness een kopje thee drinkt, dan ben je je bewust van hoe warm die is, proef je de intense smaak en ben je bewust van de geur die ervan af komt. Je voelt hoe zacht je billen op de kussen zitten etc. etc.
Het is niet zo wonderlijk dat deze term in het Westen steeds meer de kop op steekt want laten we eerlijk zijn, de gemiddelde westerling is hier verdomd slecht in. We bellen terwijl we naast iemand fietsen en hebben met een beetje geluk nog een kop koffie in de hand en moeten dus logischerwijs onze aandacht verdelen. Met een beetje mazzel proef je nog of het goeie of slechte koffie is (zelf heb ik de koffie meestal al op voordat ik me bewust ben van het feit dat hij eigenlijk niet zo lekker was), herinner je je dat je naast iemand anders fietst en bots je niet tegen een auto op. Om over de kwaliteit van het telefoongesprek maar niet te spreken.
Zelf ben ik nog niet zo thuis in Mindfulness. Het Multitasken gaat mij gemakkelijker af. En ik ben er ook (nog) van overtuigd dat ik het nodig heb om het gezin te runnen. Persoonlijk zou ik het moeders van meerdere jongen kinderen ook aanraden om te multitasken. Je moet je er natuurlijk wel goed bij voelen, uiteraard.
Hieronder volgen een aantal handelingen waarvan ik uit eigen ervaring weet dat die best goed tegelijk gaan. Een paar tips voor de geinteresseerde moeders onder ons:
- Bilspieroefeningen/stretchoefening onder de douche en tegelijk kletsen met je partner
- Dansen tijdens het koken en tijdens de afwas (ik zie dansen als persoonlijke ontspanning, dit is dus effectieve ontspanning)
- Zuigen en dwijlen tegelijk
- To do lijst/boodschappenlijst maken op de WC
- Twee maaltijden tegelijk koken en tussendoor de tafel dekken en afwas van de lunch doen
- Taart bakken met de kinderen en koffie zetten voor jezelf
- Borstvoeden en slapen
Eén die ik jullie niet wil aanraden maar die ik jullie ook niet wil onthouden: borstvoedend de billen van de oudste afvegen (het kan, echt).
Trouwens.... ik ben wel het boek Boeddhisme voor moeders aan het lezen. Hierover later meer.

Ballen

2009-09-24T04:25:00.001-07:00

"Mama, wat is dat?" Dint wijst.
Er staat een Boxer in het gras, elegant met zijn billen naar ons toegekeerd. Tussen zijn benen hangt een groot paar ballen te glimmen in de zon.
"Wat bedoel je?"
"Dat, wat die hond tussen zijn benen heeft".
Dit is zo'n moment dat je je afvraagt of je het gesprek aan moet gaan of moet zien te omzijlen. Ik ga het aan.
"Dat zijn ballen".
"Nee, dat, wat daar tussen zijn benen zit".
"Ja, dat zijn ballen."
Stilte.
"Waarom zijn dat ballen?"
"Zo heten die."
"Wat zijn dat voor ballen?"
"Die hebben alle mannetjes, net als papa en Louk."
"En wat doen mannetjes met die ballen?"
.....
Het gesprek wordt er niet makkelijker op.
"Mannetjes helpen daarmee vrouwen met het maken van kinderen."
"Dat is gek. Gaat het babietje dan op de ballen zitten?"
"Nee, dat niet."
"Hoe helpen ze dan met het maken van kinderen?"
"In die ballen zit iets. En als je dat in de buik van de vrouw doet, komt er een kindje."
Luid gelach van Dint. "Dat kan toch niet...."
Einde van het gesprek. Gelukkig.

Practisch vs Leuk

2009-09-22T12:25:00.000-07:00

Ok. Drie kinderen is veel. Ochtenden en avonden voelen als racen tegen de klok, helemaal als manlief lange dagen werkt en je drie kinderen in je eentje klaarmaakt voor de dag/nacht. Inmiddels zijn we vier weken verder (Dint zit vier weken op school, Niels is vier weken geleden aan zijn nieuwe baan begonnen, Louk zit vier weken bij de peuters en Ima is weer vier weken ouder) en begint de boel zich een beetje te stabiliseren. Alhoewel je zou denken dat er dus langzamerhand rust in de tent zou komen, voel ik juist een grote onrust ontstaan. In het begin was ik blij als ik de klus praktisch gezien had geklaard. Nu begin ik kritisch te worden op de kwaliteit van de dagen. Heb ik wel wat leuks gedaan met Louk? Is er genoeg aandacht voor Ima? Neem ik de rust om een vermoeide (en overactieve) Dint te begrijpen? Heb ik wel lekker gekookt en is er eigenlijk wel een leuk toetje? Moet ik niet meer knutselen met de kinderen? Waarom ben ik nou boos geworden? Hoe kan ik ook aardig blijven als ik haast heb? Maak ik wel genoeg contact met de andere ouders? en ga zo maar door....
Vandaag was er een vriendinnetje van Dint bij ons aan het spelen. Haar moeder was er ook omdat het de eerste keer was. Deze bezoekjes zijn leuk maar balanceren tussen Praktisch (P) en Leuk (L) en zijn dus ook erg ingewikkeld. Want hoe plan ik Ima eromheen (P)? Beetje ongezellig (L) en onhandig (P) als ik net moet voeden (P) of als Ima net niet wil slapen en ik dus boven ben ipv klets met de kinderen en de moeder (L). Of, moet ik van tevoren al koken (P)? Want hoe laat zullen ze weer gaan (P)? Ik wil nog even het huis opruimen (P) wil ik ze leuk (L) kunnen ontvangen. Voor Dint ook leuk als ze een opgeruimde kamer kan laten zien en het speelgoed aantrekkelijk is om mee te spelen (L). En ai, ik heb ook geen koekjes in huis (P), ongezellig (L).
De kaders van de dagen zijn bepaald. Nu ik nog. Want hoe geef ik, Jonah, invulling hieraan? Hoe maak ik de sfeer, inspireer ik de kinderen en ben ik s'avonds niet alleen uitgeput en blij dat de kinderen weer gewassen en met volle buik in bed liggen, maar ook trots op hoe het is gegaan? Het gekke is dat mensen die van buitenaf mijn gezin inkomen (in dit geval het vriendinnetje en de moeder) mijn onzekerheid over of het wel allemaal Leuk is aanwakkeren. Naast het feit dat ik er nu onrustig van wordt, ben ik blij met dit moment van reflectie. Want zoals vaak met reflectie: het doet even pijn maar uiteindelijk geeft het energie.

Het schoolplein

2009-09-08T12:14:00.000-07:00

Daar sta ik elke dag. Iedere ochtend en iedere middag. En ik ben echt verbaasd hoeveel ouders (moeders én vaders) er iedere dag met mij staan. Zo is er de 'hippe' moeder, niet te missen. Ze is blond, relatief jong, heeft altijd iets anders aan (en het zit altijd goed en is altijd hip) en loopt sereen als een soort model over het schoolplein heen. Alsof ze altijd bekeken wordt en dat wordt ze dus ook. Ik bekijk haar ook. Maar je hebt ook de 'vaders in pak', die met een glanzende auto voor komen rijden. Die zie ik meestal enkel naar buiten lopen en met de auto weer wegrijden. En je hebt de 'jolige gezellige vaders', dat zijn de mannen waar de kinderen het hardst op af rennen als de school is afgelopen. Wat je het meeste ziet zijn de 'gewone moeders'; niet uitgesproken gekleed, kletsend met elkaar en het lijkt wel of ze nooit haast hebben.
Waarschijnlijk ben ik 'de moeder die met een piepkleine baby op haar buik fietst en haar bakfiets altijd midden op de stoep zet'. En ik ben een jonge moeder, tenminste, ik voel me jong. Weer.
Het mooiste moment op het schoolplein is de paar seconde als Dint me op het schoolplein zoekt en dan ziet staan. Ze komt een beetje versuft naar buiten met haar rugtasje op haar rug. Samen met tientallen andere kleine kindjes tuurt ze over het schoolplein. Met haar hand houdt ze een pluk haar uit haar ogen. Als ze me ziet wordt haar blik helder en er verscheint een lach op haar mond. Ze snelt naar de juf die ze een hand moet geven voordat ze naar me toe mag en dan rent ze op Louk, Ima en mij af. Ik moet me altijd beheersen om niet op haar af te rennen. Maar de bijnaam 'moeder die haar kind meer mist dan het kind haar' wil ik nog even uitstellen.

Moeder

2009-09-02T12:22:00.001-07:00

Waar te beginnen.... Er zijn zoveel dingen waar ik over kan schrijven. De dagen zitten vol en tegelijkertijd gebeurt er heel weinig omdat je met drie kinderen niet aan veel toekomt. Ja, het zijn er tegenwoordig drie. De derde, Ima Romee Tilanus, is geboren op 26 juli. Een flitsbevalling. Als een vrouw zei dat haar bevalling maar 1,5 uur had geduurd, dacht ik altijd:"Ja, ja, exclusief ontsluitingsweeen zeker". Nu mag ik het zelf zeggen: in 1,5 uur was Ima geboren, van A tot Z. Echt waar: het kan. De verloskundige had het ook niet verwacht want die vertrok van huis toen Ima al op mijn buik lag. Onwerkelijk en fantastisch en een grote luxe.
Het moment dat Ima op mijn buik lag en Louk en Dint sliepen, deed me denken aan de zonsverduistering die ik ooit heb meegemaakt. Je bevindt je even in een vacuum. Een moment waarop de hele natuur stil is, verbijsterd van wat er gebeurt. Er is even niets maar dat is zo overweldigend.
En nu zijn we alweer 6 weken verder. Ima lacht (en huilt natuurlijk maar dat was al vanaf moment 1), Niels heeft weer een nieuwe baan, Dint gaat alweer naar school en Louk is ge-upgrade naar de peuters. En ik ben full-time moeder dus heb als taak het boeltje te managen. En dat is helemaal niet zo makkelijk. Zeg maar gerust een hele kluif. En over de kluif van moederschap en alles eromheen ga ik weer schrijven, op mijn weblog. Ik ben er weer.

Foto's

2009-05-01T11:58:00.000-07:00

Het is belangrijk foto's te maken in deze tijd van je leven. Dat is in ieder geval wat ik vaak hoor en zelf vind ik het ook leuk om foto's van vroeger terug te kijken dus ik denk dat iedereen gelijk heeft. Het enige is dat ik het soms nog wel eens vergeet. Er gebeurt de hele tijd zoveel om je heen dat ik gewoonweg vergeet dat ding te pakken en er een kiekje van te maken. Het is iets wat in je systeem moet zitten.
Hoe meer de zomer in zicht komt, hoe vaker ik er aan herinnerd wordt, en wel door een hele grote doelgroep in Amsterdam: toeristen. Ze sjokken weer als schapen door de stad, het liefst op het fietspad, met een geur van wiet om zich heen. En natuurlijk hebben ze allemaal een digitale camera bij de hand. Sterker nog, soms lijkt het alsof ze meer van de stad via hun schermpje zien dan rechtstreeks.
Wat me dit jaar echter opvalt is dat er een object is wat ze aan de lopende band fotograferen waarvan ik dat nog niet eerder had opgemerkt: mijn gezin. Als ik met Dint en Louk in de bakfiets door de stad fiets, ben ik een zeer geliefd fotomoment. Of ik nou voor het stoplicht sta of over de gracht fiets, het lijkt wel of er iedere minuut een fotocamera op ons gericht is. "Look, two kids!" En jawel, klik.
Het is nooit mijn sterkste punt geweest om normaal te reageren als er een fototoestel op me gericht is. Aan de ene kant ben ik natuurlijk apetrots: "Yes, two kids!". Soms moet ik erom lachen maar meestal doe ik alsof ik het niet zie....
Morgen gaan we met zijn vieren op vakantie. Mijn camera zit in de tas.

Waarom 2

2009-03-19T12:40:00.000-07:00

De waaromfase viert hier hoogtij. Mijn algemene kennis wordt behoorlijk op de proef gesteld. En ik ben niet zo'n lopende database met kennis. Sommige vrienden van mij weten over iedere naam die ze zien in de krant wel weer wat te vertellen, tot en met de redacteuren zelf toe. Ik niet. Ik heb al moeite met Karel de Grote en Napoleon.

In mijn werk kom ik goed uit de voeten met deze beperkte algemene kennis. Het gaat immers meer over het proces, emotie, contact en communicatie. Daar ben ik dan weer wel goed in. Vaak vullen mijn deelnemers en ik elkaar juist mooi aan. Eerst kon ik nog wel in paniek raken van vragen over dingen die ik niet wist. "Dat hoor ik toch te weten", dacht ik dan. Maar tegenwoordig maak ik er ook maar een charme van dat ik lekker leeg de wereld in kijk en stuur ik ze door naar onze eigen bibliotheek, de Vraagbaak.

Met Dint gaat dat toch anders. De meeste waaromvragen zijn prima te beantwoorden. "Mama, waarom eet papa niet thuis?" "Mama, waarom ben ik vandaag niet jarig?" "Mama, waarom ga jij later naar bed?" Soms zijn het er wat veel, maar ingewikkeld zijn ze niet.

Maar dit is niet altijd zo. Zo vroeg Dint laatst: "Mama, wat zit er in water?" Geen idee. Zuurstof. Maar als je dat zegt, kun je de volgende vraag wel raden en je voelt het dode spoor waar je op uit gaat komen op je sloffen aan.

Laatst zat ik met Dint in de wachtkamer van de dokter. Het was er vol en doodstil. Je kent het wel, zo'n ongemakkelijke sfeer waar je je bewust bent als je een keer kucht. Dint zat lekker te kletsen en plaatjes te kijken. Toen zag ze een plaatje van een dinosaurus en ze begon met vragen. Dat ging aardig totdat we uitkwamen bij de vraag: "Mama, waarom zijn de dinosaurussen uitgestorven?" Ik begon, in de ijzige stilte van de wachtkamer, vrolijk te vertellen over de ijstijd en dat de dinosaurussen geen eten meer hadden gevonden en daarom allemaal dood waren gegaan..... Het bleef stil....

"Klopt dit?" vroeg ik, een beetje ongemakkelijk om me heen kijkend.

Mijn buurvrouw keek me aan en zei: "Niet helemaal nee".

Ok ok ok.

Duizenden wetenschappers hebben zich er jaren over gebogen en nog zijn ze het niet helemaal eens. Maar....

Voorlopig zijn onderzoekers van mening dat miljoenen jaren geleden de dinosaurussen door sterke klimaatsveranderingen verzwakt en uitgeput waren. Deze klimatologische veranderingen waren veroorzaakt door een inslag van een asteroid bij Chicxulub (Mexico). Door deze verzwakking betekende de inslag van een tweede asteroïde, 300.000 jaar later, hun einde.

(Misschien moet ik Dint maar eens leren googlen)

Trippeldetrappel

2009-02-19T07:57:00.000-08:00

Ik zit in een vergadering. Iedereen kijkt ernstig, de wereld ís ook even wat ernstiger. Er zijn dingen gaande die niemand kan voorspellen maar wel grote gevolgen kunnen hebben. Er wordt gepraat over omzet, marges, de beurskoers, mensen die weg moeten, of toch niet? Is het wel slim om nu te bezuinigen? Nee, juist niet. Er moet geleerd worden, het zijn zware tijden die mensen moeten managen. Maar het geld is straks gewoon op.
Trippeldetrap. Iemand wil wat zeggen maar niemand hoort hem/haar. Iedereen is bezig met economische vraagstukken, belangrijke zaken. De grootste mannen zeggen het meest en praten het hardst. Ze hebben ook de grootste wallen onder de ogen. De vrouwen knikken fanatiek en zeggen als er een moment is slimme dingen, kinderen zijn er niet.
Trippeldetrap. Oja, sorry, er is er wel een. Maar niemand die hem/haar hoort of ziet. Jammer. Hij is zo welkom en zijn inbreng zou ook een interessante wending aan de vergadering kunnen geven.
Als we opstaan ziet een van de grootste mannen hem toch. "Dat gaat snel he." Ik voel dat hij/zij het leuk vindt. Ik ook.

Soms

2009-02-11T01:09:00.000-08:00

Soms heb ik het. Bijvoorbeeld als Louk midden in de nacht ontroostbaar wakker wordt en ik niet meer weet hoe hem te troosten. Of als Dint haar hoestbuien opkomen en de kans bestaat dat de benauwdheid weer toeslaat. Of als Niels en ik zoveel in onze hoofden hebben door werk, elkaar, drukte etc. dat we nauwelijks plek in ons hoofd hebben voor de kinderen. Of als ik me s'avonds realiseer dat ik me geen moment bewust ben geweest van het feit dat er een klein propje in mijn buik zit. Of soms als ik de kinderen naar de creche breng en Dint hard huilt achter het raam en fanatiek zwaait en handkusjes geeft.
Ja, dan heb ik het. Dan voel ik de kwetsbaarheid van het moederschap. Hoe je eigen geluk meebeweegt met het geluk van je kinderen, en hoe sterk de grootste wens is van een moeder, in ieder geval van mij: dat je kinderen gelukkig zijn. En de verantwoordelijkheid die je als moeder daarvoor voelt en tegelijkertijd het onvermogen omdat je het geluk van je kinderen niet volledig in de hand hebt.
Ja, soms heb ik dat.

Magic number

2009-02-05T04:59:00.000-08:00

Als kind is het altijd een onderwerp van gesprek: "Wat is je lievelingsgetal?" Veel zevens, drieën, ook wel vijven en af en toe een dertien. En soms zelfs een mooi verhaal van waar het op gebaseerd is. Ook in de bijbel is het een balangrijk thema; de drie koningen, zeven dagen in de week, twee staat voor de duivel en er is maar één Jezus Christus. Of denk aan de liedjes: You are the only one, Just the two of us of Three is a magic number. En dat is het.
De relatie tussen mijzelf en getallen is puur intuitief. 10 vind ik mooi, 11 bijzonder. 12 wat gewoon maar 13 intrigeert. 14 is gewoon 2x7 en 15 wordt te groot.
Mijn relatie met het getal 3 is van bijondere aard. Ik heb namelijk altijd 3 kinderen gewild. Al vanaf toen ikzelf 3 was volgens mij.

Mijn gebeden zijn gehoord. Nummer drie is onderweg.

Uitslapen

2009-02-04T05:14:00.000-08:00

De afgelopen maanden hebben we ons steeds meer proberen neer te leggen bij het feit dat 6 uur opstaan de komende tijd gewoon ons lot is. Regelmatig liggen we als Louk wakker wordt te zuchten in bed omdat we allebei geen zin hebben om op te staan. Gewoon moe. Maar Louk is een doorzetter wat resulteert in de situatie dat 1 van ons naar beneden gaat met Louk en de ander nog even mag blijven liggen.
Maar vanmorgen was een uitzonderlijke ochtend. Louk werd om 5.20 wakker, echt vroeg dus. We lieten hem liggen tot 5.45, hopend dat hij ook tot het inzicht zou komen dat het nog te vroeg was om op te staan. Nee dus. Toch maar met een flesje zijn kamer binnengeslopen om hem wat melk te geven en daarna weer proberen in bed te leggen. Iets wat normalitair mislukt omdat hij naar beneden wil.
Maar zoals ik al zei, vanmorgen was een uitzonderlijke ochtend.

6.00: Niels komt terug in onze kamer. Zonder Louk. Stilte.
"Wat heb je met hem gedaan?"
"Wat denk je?"
"Knock out geslagen."
"Nee, fles gegeven, wie weet gaat hij wel slapen."
6.20: Nog steeds stil.
7.00: "Joon, we moeten opstaan als je om 8 uur de deur uit wilt".
7.10: "Ja, nu gaan we echt eruit."
7.45: "Het is wel zonde om op te staan als zij eindelijk eens uitslapen"
"Ja, en ze hebben het ook echt nodig..." (projectie)
8.00:"Ik vertik het om op te staan als zij slapen, we doen het gewoon niet".
8.33: Louk wordt wakker.

Welverdiende ochtendrust. We waren overal te laat maar met een brede glimlach dansen we door de dag.

Gestolen

2008-12-03T08:02:00.000-08:00

Onze bakfiets is gestolen! Hoewel je je dat niet kunt voorstellen, practisch gezien. Ik krijg het ding nauwelijks vooruit als het van het slot is, laat staan als hij met twee sloten vaststaat op een openbare ruimte waarvan je vermoedt dat er mensen rondlopen (op het station....). Maar hoe je het ook went of keert, alleen het voorwiel lag er nog en de rest was weg, echt gestolen.
Nu pas hoor ik uit allerlei hoeken dat dat heel vaak gebeurt. Niemand die ervan opkijkt. Niemand met een bakfiets die ervan schrikt. Sterker nog, meestal krijg je terug dat hem/haar dat al 2, 3 keer overkomen is. Dit geloof je toch niet!!!!
Ik ben boos. En verdrietig. We waren gehecht aan dat ding. Toen ik het Dint vertelde keek ze met een enorme pruillip en zei ze: "We moeten hem weer ophalen bij de man die hem gestolen heeft". (Wat mij in deze zin het meest opviel is dat ze van de dief een man had gemaakt, dat had ikzelf ook gedaan maar niet naar haar toe. Dus zelfs al op driejarige leeftijd worden misdaden blijkbaar sterker met mannen geassocieerd dan met vrouwen, interessant). Maar dat ophalen, dat gaat natuurlijk niet. Het scheint vette business te zijn, die bakfietsen. Daarom staan er waarschijnlijk ook zo ontzettend veel op marktplaats.
Als ik boos ben vind ik het lekker om te generaliseren dus daar gaan we. Ik heb nooit iets gehad met mensen die hun geld verdienen met fietsen, illegaal of legaal. Al vanaf dat ik klein was heb ik gedoe met fietsenmakers. De ene keer maakt hij (ik heb nog nooit een vrouwelijke fietsenmaker gezien) veel te veel en moet je opeens zo'n groot bedrag neerleggen dat je liever een nieuwe fiets had gekocht, de andere keer heeft hij geen tijd gehad als je hem wil komen ophalen, of hij heeft zijn werk gewoon niet goed gedaan. En het vervelende van fietsenmensen is dat ze zo nors zijn. Altijd gedoe.
Totdat ik de bakfiets kocht bij een fietsenmaker waar ze superaardig waren, behulpzaam, geduldig en begripvol. LAngzaamaan begon mijn vooroordeel over mensen die hun geld verdienen met fietsen een beetje milder te worden. Tot deze diefstal en dat ik als gevolg daarvan weer vaker een OV-fiets ophaal bij de fietsenstalling in Amsterdam waar ze ook uitermate onvriendelijk kunnen zijn.
De positieve kant van de diefstal is dat ik weet waar ik de nieuwe bakfiets wil kopen en dat ik het leuk vind om weer naar die superaardige fietsenwinkel te gaan. Mocht je een aardige fietsenmaker zoeken: Beekhoven in Landsmeer. Zuideinde 477.

11 November

2008-11-12T05:54:00.000-08:00

Macrobiotiek en 11 november is niet de beste combinatie. Ik weet nog dat ikzelf als kind met mijn pompoen de straat op ging maar bij thuiskomst al het opgehaalde snoep inruilde voor verantwoord snoep: half zo zoet en half zoveel. Van al het snoep dat we hadden opgehaald maakte we dan een Hans en Grietje huis, de mandarijntjes mochten we opeten. En echt waar: ik heb niet één snoepje stiekem gesnoept bij het maken van dat huis of op de avond zelf.

Omdat Dint deze snoepruil waarschijnlijk nog niet zal begrijpen, als ik het zo opschrijf begrijp ik zelf ook niet waarom ik daar ooit mee akkoord ben gegaan, hebben we besloten om nog 1 jaar het lopen in de buurt uit te stellen.

Na de beslissing niet de straat op te gaan met Dint, kwam de vraag op: wat schotelen we de (eventuele) kinderen voor die bij ons zullen aanbellen? Ik had nog een zak met pepernoten (met suiker) in de kast liggen en een zak met suikervrije pepernoten. Dat zou wel genoeg zijn, dacht ik.

18.00. Wij net aan tafel, de bel gaat. Niels en Dint doen open, ik frutsel wat pepernoten in aluminiumpapier, leg de pakketjes op een schaal met wat kastanjes en ren naar de voordeur, waar het liedje "mijn moeder is een dikzak" natuurlijk al lang is afgelopen. Ik geef Dint de schaal en die begint zorgvuldig de pakketjes uit te delen.

18.05. Dint zit weer aan tafel en eet een hap. De bel gaat. Weer rennen Dint en Niels naar de deur en weer flans ik de pepernoten in een pakketje want die kinderen komen met hele delegaties. Zak 1 is op. We stappen over naar de suikervrije pepernoten.

De bel blijft achter elkaar rinkelen. Louk eet rustig zijn boord op terwijl vader en zus steeds heen en weer naar de deur lopen en moeder wat zenuwachtiger wordt want ook zak 2 raakt langzaam op. Zelfs de kastanjes verdwijnen in de plastikzakken. "Oh, wauw, een tamme kastanje! " hoor ik een kind zeggen, "Wij hebben een echte poffer thuis!".

Ergens achter in de kast vind ik nog een zakje suikervrije snoepslierten met aardbeismaak (het is dat het erop staat, anders zou je ze geen aardbeismaak toekennen), en een halve chocoladeletter die ik in stukken breek en op het boord leg.

18.15. Weer gaat de bel. Nu is het mijn beurt om met Dint naar de deur te lopen. 8 meisjes zingen 11 november, vrolijk, lachend, wiegend op hun gezongen muziek. Ze kiezen allemaal een aardbeisliert en steken hem direct in hun mond. Ik wordt er een beetje onzeker van want zo lekker zijn ze niet.... opeens voel ik mezelf 'de moeder van dat huis worden waar ze geen lekker snoep hebben'. Die moeders zijn dus ook leuk. Gelukkig is er één sliert over: voor Dint.

Er wonen nóg meer kinderen bij ons in de buurt dan ik al dacht. En ze vinden het 11 november fantastisch, net als ikzelf toen ik klein was. Ik kon maar moeilijk afscheid nemen van dit feest. Al helemaal toen de tijd aanbrak dat ik het snoep wel zelf mocht opeten. Net als twee meisjes van een jaar of 14 die gister met hun telefoon als lichtje een liedje kwamen zingen. Ze hebben van Niels een kastanje gekregen.

Dint vraagt waarom alle kinderen voor haar zingen. En snoept af en toe een pepernoot. Ze geniet, mist niets. Volgend jaar gaan Dint en ik samen een pompoen uithollen en de straat op. Wat we met het snoep doen..... we zien wel.

Wouter Bos

2008-11-07T01:50:00.000-08:00

Gister fietste ik op de bakfiets in Amsterdam Noord vlak achter Wouter Bos. Ook op een bakfiets. Het was kwart voor negen. Hij was niet aan het bellen, had geen haast, er zaten geen kinderen in de bakfiets, die had hij waarschijnlijk net naar school gebracht. En ik dacht:"Hoe kun je nou in zo'n functie je kinderen naar school brengen? Moet jij niet werken en van crisis naar crisis vliegen? Het is kwart voor negen!"
Opeens betrap ik mezelf erop: ook ik ben nog conservatief en sta daarmee de emancipatie in de weg. Ik denk dus dat je geen topbaan kan hebben en tegelijk je kinderen naar school kan brengen. Of dat je rustig op de fiets kan zitten zonder dat je telefoneert als je zo'n belangrijke functie hebt. Natuurlijk kan dat wel! Hij kan waarschijnlijk goed delegeren. Ik kom hem namelijk wel vaker tegen....

Partijtje

2008-11-04T04:14:00.000-08:00

Dit weekend had Dint haar eerste partijtje. Een vriendje van de creche werd 3. Kinderen en ouders van de creche waren uitgenodigd om s'middags te komen spelen. En voor wie denkt: "Wat een gedoe zo'n partijtje organiseren" (dat dacht ik namelijk toen Dint 3 werd en heb het dus ook niet gedaan), stop alle kinderen in een hoek met al het speelgoed dat je hebt, klaar. Twee uur lang hebben de kinderen gespeeld, even taart en sap tussendoor, en hup, spelen weer. Een gigantische puinhoop, dat wel, maar alle ouders hadden tijd om met elkaar een glas wijn te drinken en kaas te eten. En dus ook eindelijk eens de tijd om elkaar wat langer dan 5 minuten te spreken.
Het praten met ouders die je kent omdat de kinderen vriendjes zijn, is in eerste instantie onwennig. Het gaat al snel over kinderen, uiteraard, en om van dat onderwerp af te komen is best lastig. Vooral als je voortdurend kindergegil hoort, er speelgoedauto's om je voeten draaien, je met 5 kinderen tegelijk naar de WC gaat omdat ze allemaal tegelijk moeten plassen en je eigenlijk niets van elkaar weet. Ik kende de namen van de kinderen wel maar van de ouders wist ik bijna geen namen. Toen ik dat met enige schroom bekende aan 'de moeder van Leonardo', zei zij gelukkig dat zij ze ook niet wist. En zo zaten we de hele middag met elkaar te praten zonder dat we elkaars namen kenden, niet wisten van de ander wat hij/zij in het dagelijks leven deed maar wel wisten op welke dagen zijn/haar kind op de creche zit, of het kind al zindelijk is, nog een speentje wil als het gaat slapen etc.
De start van de relatie met ouders die kinderen hebben die even oud zijn als die van jouzelf, is een hele andere start dan die ik tot nu toe in mijn leven heb gekend. Het is een genot dat je kinderen met elkaar spelen en dus is het leuk elkaar beter te leren kennen. Verder heb je (nog) geen raakvlakken, gemeenschappelijke interesses of op ander gebied met elkaar te maken. Wanneer het mij lukte om in het gesprek met de ouders van het onderwerp kinderen af te komen, ontdekte ik dat het allemaal bijzondere en eigenzinnige ouders, ik bedoel mensen, waren, ieder met een eigen verhaal. Als Dint 4 wordt ga ik ook een partijtje organiseren.

Macrobiotiek

2008-10-15T12:35:00.000-07:00

Vandaag vond Louk voor het eerst zijn eten niet lekker. Hij spuugde de happen die hij kreeg achter elkaar uit. Hij deed het zo consequent dat we hem uiteindelijk maar een boterham hebben gegeven wat hij prima vond. Zijn armpjes zwaaide weer als vanouds als zijn mond leeg was, en hij verzamelde weer als een eekhoorn hapjes in zijn wang. We aten soep met kikkererwten, rijst, zeewier, zeekraal, kuzu, miso en kool. Een macrobiotiekproof recept.

Afgelopen vrijdag zijn we met het hele gezin naar Antwerpen gegaan om advies in te winnen rond Dint haar allergie, ditmaal van een beroemde macrobioot. Macrobiotiek is een combinatie van 5000 jaar oude ervaring en kennis van het Japanse Zen, Boeddhisme en de westerse wetenschap. Het is een voedings- en gezondheidsleer gebaseerd op het juiste evenwicht dat er tussen het yin- en yang-beginsel in ons leven dient te zijn. Kort gezegd: als je macrobiotisch wil gaan eten dien je al het eten dat je in huis hebt weg te gooien om vervolgens alles wat je nog nooit hebt gekocht in de reformwinkel te in huis te halen.

De makrobioot in Antwerpen waar wij waren, keek naar Dint haar handen, voeten en huid en kon daaruit vanalles opmaken over haar organen, heel interessant. Hij bekeek haar allergie niet als iets van buiten (huisstofmijt irriteert haar longen waardoor ze benauwd wordt), maar van binnen (haar darmen zijn gevoelig waardoor ze met haar huidige voedingspatroon de afvalstoffen niet meer zelf kan verwerken en naar het gekoppelde orgaan de longen stuurt, die vervolgens prikkelbaar worden en overgevoelig reageren, in Dint haar geval op huisstofmijt). Ik geloof wel in dit soort dingen en ik hou ervan als dingen holistisch worden bekeken. Zelf ben ik macrobiotisch opgevoed en heb ervaren en gezien hoe helend voeding kan werken.

Het lastige is alleen: hoe pas je je voedingspatroon aan in een maatschappij die totaal anders is ingericht? Op alle partijtjes waar Dint komt zijn snoepjes, taart, rozijnen en appelsap. Fruit behoort een kind iedere dag te eten, evenals dat glas melk wat ieder kind moet drinken. Allemaal dingen die niet passen in een macrobiotisch dieet.

Om die hobbel nog maar even uit te stellen, zijn Niels en ik eerst maar eens wat aan het experimenteren. En dat heeft Louk dus vandaag allemaal uitgespuugd.

Dint vond het overigens heerlijk. De man zei al: Louk is heel Yang, Dint vooral Yin.

Waarom

2008-10-12T01:26:00.000-07:00

De mens heeft behoefte aan causale verbanden. Daarom zien we er ook zoveel. Wetenschappelijk onderzoek is alleen maar bezig met het aantonen van (mogelijke) causale verbanden. Een causaal verband geeft antwoord op de vraag: 'Waarom?' Een causaal verband geeft de oorzaak van waarom dingen zijn wat ze zijn. Een soort zingeving.

Mijn kennis omtrent causale verbanden wordt de laatste tijd aardig op de proef gesteld. Dint vraagt namelijk na alles wat ik zeg: Waarom? De eerste paar keer waarom is goed te doen, maar nadat Dint een paar keer achter elkaar de waaromvraag heeft gesteld, komen we samen vaak uit bij zulke basale levensvragen dat ook ik het niet meer weet. Want waarom vallen de bladeren van de bomen? Waarom geloven mensen in andere dingen? Waarom fietsen mensen door rood? Waarom huilt Louk? Waarom slapen papa en mama samen in één bed (dat weet ík wel, maar wat zeg je dan. Gezellig? dan is het ongezellig dat zij alleen in bed ligt). En waarom vinden mensen gaatjes in hun oren mooi?

Tegenwoordig bedenk ik soms van tevoren of het antwoord wat ik haar geef geen onmogelijke waaromvraag tot gevolg zal hebben. En soms zeg ik gewoon 'Daarom'. Of 'Waarom zijn de bananen krom'. Precies die dingen waarvan je je had voorgenomen ze nooit te zullen zeggen.

Vriendjes en vriendinnetjes

2008-09-24T03:26:00.000-07:00

Ik was jong toen ik kinderen kreeg; 25 toen Dint werd geboren. Mijn meeste vriendinnen waren nog niet met kinderen bezig, vielen letterlijk van hun stoel af toen ik vertelde dat ik in verwachting was.

Nu ik tegen de 30 ben, merk ik een kentering bij mijn leeftijdsgenoten. Er wordt veel serieuzer gesproken over kinderen, er worden zelfs al wat kindertjes gebaard. Mijn zwangerschapskleren, wieg, badje, kleertjes etc liggen her en der verspreid, dit weekend moest ik een vriendin het spijtige nieuws vertellen dat ik mijn zwangerschapsbroeken al heb uitgeleend.

Het gekke is dat juist nu mijn generatie ook in de kindermood raakt, ik steeds meer merk dat ik vroeg kinderen heb gekregen. Ik ben me er meer dan ooit bewust van dat ik eerder aan deze fase ben begonnen dan zij en dat Dint nu al 3 is en dus niet met de babietjes die nu geboren worden kan spelen. Dat heb ik me nooit zo gerealiseerd.

Het is heerlijk dat vriendinnen die nu in de kraamperiode zitten opeens herkennen waar ik het over had en dat ik herken wat zij ervaren. Ik heb me echter nooit bedacht dat mijn kinderen de eerste kinderen blijven, de oudste blijven en dat ik altijd een paar jaar voor zal blijven lopen, op kinderbasis dan.

En juist nu de behoefte aan vrienden met kinderen steeds meer toeneemt omdat Dint gewoon steeds meer met andere kindertjes wil spelen, is het gek om te realiseren dat dat niet de kinderen van mijn beste vriendinnen zullen zijn, ook al krijgen ze juist nu wel die kindertjes waar ik naar heb uitgekeken.

Huisstofmijt

2008-09-16T05:33:00.000-07:00

Het verlossende woord van vandaag: Dint is allergisch voor HUISSTOFMIJT . Huisstofmijt zijn piepkleine beestjes die overal (vooral in dekens, oude kussens etc.) rondlopen. De allergische reactie komt niet voort uit contact met de beestjes maar door het inademen van (bestanddelen van) hun poep.

De uitslag van het bloedonderzoek is in die zin verlossend omdat we eindelijk een schuldige kunnen aanwijzen voor haar benauwdheidsaanvallen. Niet dat we de huisstofmijtjes nu bij elkaar kunnen roepen om hen eens ernstig toe te spreken dat ze maar eens op de WC moeten gaan poepen, maar het is fijn een oorzaak te weten en er zelf iets aan te kunnen doen. Overigens is het maar goed ook dat je de huisstofmijt niet met het blote oog ziet want ze zijn alles behalve aantrekkelijk. Het idee dat je elke nacht niet alleen/samen in bed ligt maar met miljoenen van die ranzige gedrochten is iets waar je niet te lang bij stil moet staan.
Met de kennis van Dint haar huisstofmijtallergie gaat er een wereld voor me open. Er zijn eindeloos veel forums van mensen die met elkaar bakkelijen over hun klachten, er is een hele anti-allergie beddegoedlijn. Je hebt zelfs anti-allergisch speelgoed. Iedere discipline heeft wel weer een theorie over wat te doen met deze allergie. Zo kun je gezonder gaan eten waardoor je minder vatbaar wordt, je kunt met drie jaar lang injecties inbrengen kijken of je immuunsysteem de allergie kan verslaan, je kunt pillen slikken (bijwerking: shocktoestand), je kunt veel sporten, je kunt een vochtregulator in je huis plaatsen of je doet helemaal niets en wacht totdat je eroverheen groeit.
Momenteel draait de wasmachine op volle toeren, is Dint haar kamer kussenvrij, staan alle deuren open, zijn de huisstofmijtvrije deken en matras onderweg, kijk ik op funda voor aantrekkelijke nieuwbouw (lastig) en wacht ik tot Dint wakker wordt om gelijk daarna naar buiten te gaan.
Het is fijn te weten dat huisstofmijt de boosdoener is omdat we eindelijk iets concreets zelf kunnen doen. Maar voor het eerst ondervinden wij de nadelen van het romantische houten huisje waar we wonen; in het vochtige klimaat dat in de winter lekker wordt warmgestookt, vestigt huismijt zich opperbest. Opeens zie ik ze overal langs marcheren, net als Chinezen met zijn duizenden precies tegelijk. Als niets wat we doen helpt, kunnen we altijd nog naar het zuiden verhuizen want onder Lyon komen de beestjes niet voor.

Opvoeden: deel 1

2008-08-29T04:52:00.000-07:00

Vanaf het moment dat ik minder ben gaan werken, ben ik harder gaan werken als moeder. Tijdens een week vakantie met mijn zus en de kinderen, merkte ik dat ik langzamerhand een softie van een moeder was geworden die onduidelijke signalen geeft. Door de beperkte dagen die ik bij mijn kids was en de zware tijd die Dint doormaakt, was ik meer gericht op gezelligheid, genieten en liefde dan op ook de minder leuke kanten van opvoeden: nee zeggen, confrontaties aangaan en grenzen stellen die niet in 1 keer worden geaccepteerd.
Als je langer dan 2 dagen achter elkaar bij je kind bent, merk je pas wat het effect daarvan is: een niet luisterend kind. En dat deed (doet, snik) Dint niet. Als ik iets vroeg, kreeg (krijg, snik) ik vaker dan ik wilde een 'nee' op het request. En een flinke nee. Als ik dan toch wilde wat ik vroeg, werd (wordt, snik) er gegild. Het is een bekend fenomeen bij kinderen van 2, 3 jaar, maar confonterend.
Gedurende de week vakantie ben ik mijn opvoedbeleid maar eens wat gaan aanpassen. Als ik nee zei, deed ik nee. Als ik iets vroeg, en ze zei nee, dan deed ik het toch. Ik heb haar en haar nichtje (die helemaal dol op elkaar zijn en in dezelfde kamer sliepen) zelfs een keer uit elkaar gehaald. Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder dat een keer bij mij deed. Ik was woest! Dint ook.
De vakantieweek mondde uit in een werkelijk opvoedkamp (gat in de markt trouwens) waarin meerdere confrontaties tussen moeder en dochter de revue passeerde (Louk zoekt te confrontatie nog niet zo op). Het was pittig maar heerlijk om het vertrouwen in mijn opvoedkwaliteiten mijn lichaam in te voelen stromen. Minder prettig als ik het er weer uit voelde stromen, wat natuurlijk ook wel eens gebeurde. Een zus met kinderen was het beste gezelschap dat ik me had kunnen toewensen.

Je wordt je extra bewust van het feit dat je kind niet naar je luistert als je bij andere mensen bent. Bijvoorbeeld als je kind huilend op de grond gaat liggen in de supermarkt, niet naar bed wil als er gasten zijn, hard om appelsap schreeuwt als je met een klant aan de telefoon zit of aan je benen trekt als je iemand op straat tegen komt. Dat zijn de momenten waarop het ook moeilijk is om consequent en duidelijk te blijven. Maar ook de momenten waarop het zo nodig is. Dus, als ik iemand binnenkort tegenkom terwijl Dint op de grond ligt in de supermarkt, en ik loop gewoon door: het hoort erbij. Het is ok.

Discussie

2008-08-06T23:57:00.000-07:00

Dit weekend waren Niels en ik met vrienden, hele leuke vrienden. We waren met zijn zessen waarvan Niels en ik de enige zijn met kinderen. Dint zou een nachtje bij haar nichtje slapen en Louk ging de dag met ons mee op pad. We eindigde bij ons thuis waar we tot 3 uur flessen wijn hebben opengetrokken.
Hoewel zij allen geen kinderen hebben, was het wel onderwerp van gesprek. Om half twee ontstond er een discussie waarin ik merkte dat ik echt een ander standpunt had dan de anderen. En ik stond er nogal fel in. De vraag was: waarom is het hebben van kinderen geen voordeel voor de carierre van de vrouw? Ik leer nergens zoveel als thuis en kan alles wat ik hier leer toepassen in mijn werk. Ja, ik werk iets minder, maar wat maakt dat uit? Is het niet een verouderd idee dat je altijd en immer bereikbaar moet zijn? Iedereen droomt van momenten zonder de mobiele telefoon maar iedereen voelt zich overgeleverd aan het feit dat de hoeveelheid die je werkt bijdraagt aan het succes dat je behaalt. Ik zou willen zeggen dat niet kwantiteit maar kwaliteit de grootste noemer is voor het behalen van succes en dat die kwaliteit toeneemt als je kinderen krijgt.
Nogal een standpunt he?
Dat vonden zij ook.
En ik ook.
Ik begrijp mijn standpunt nog steeds maar begrijp nu ook waarom de discussie zo fel werd. We hadden het niet enkel over bovenstaand punt en de tegenhanger (dat het wel degelijk van essentieel belang is dat je veel ruimte en tijd voor je werk hebt wil je carierre maken) maar de onderliggende gevoelens, ervaringen en wensen hadden ook invloed op de discussie. Ik zou namelijk heel graag willen dat mijn standpunt werklijkheid was. Ik zou het heerlijk vinden als het hebben van kinderen enkel een positief effect zou hebben op mijn carierre, ook al werk ik minder uur per week. Ik zou het een droom vinden als ik, zoals nu, drie dagen werk en mijn carierre even hard zou gaan als die van een full timer. Maar het is niet zo.
Het feit dat ik nu drie dagen werk (de 'dodelijke drie dagen') en dat we de hele dag bij vrienden waren die allemaal een boeiende carierre hebben en minimaal full time weken draaien, confronteerde mij met het tegenovergestelde. Mijn carierre gaat nu even wat minder snel. Dat is ok, maar niet altijd makkelijk om te accepteren.

DRIE DAGEN

2008-07-06T11:13:00.000-07:00

Vanaf 1 augustus werk ik tijdelijk 3 dagen per week. Met mijn ouderschapsverlof kan ik het zo regelen dat ik mijn huidige contract niet verander maar wel tot kerst 3 dagen per week kan werken (uiteraard voor minder geld).

In eerste instantie voelde ik me door deze beslissing gefaald. Het was zo mooi allemaal: vier dagen werken, 2 kinderen, net getrouwd en pas 28!!! Mijn carrière is nog niet achterop geraakt, ondanks het feit dat ik 4 dagen werk en geen 5. Maar nu gaat het dan echt gebeuren, ik wordt een ware Part-timer. Dat was ik feitelijk gezien natuurlijk al, maar persoonlijk noem ik 4 dagen werken met twee kinderen liever full-time. Met 3 in plaats van 4 dagen verander ik iets heel wezenlijks: ik ben gedurende de week meer thuis dan op mijn werk. En daar kijk ik nu naar uit.

Met de terugkerende benauwdheid van Dint is onze vermoeidheid en spanning thuis toegenomen en ook duidelijker zichtbaar geworden. Onze volle weekagenda kan deze onverwachte afwijking niet aan. Ik heb voor mijn gevoel niet voldoende tijd om goed voor haar te zorgen als ik zoveel blijf werken als nu en dat voelt niet goed. Om maar niet te spreken over het vrijmaken van tijd om bij te slapen na een gebroken nacht.

Hoewel ik me eerst gefaald voelde, lijkt het nu wel alsof er een hemel voor me open gaat met die ene dag extra, en misschien is dat ook wel zo. Op die dag kan ik bij de kindjes zijn en gewoon een dag alleen maar leuke dingen doen. Geen dingen regelen, afhandelen, bellen etc. Gewoon zijn. En ik krijg ook meer tijd voor mijzelf. Ik kan misschien wel weer meer gaan rennen, uitgebreider koken, eindelijk die naaimachine weer eens tevoorschijn halen, de krant lezen, voor mijn werk lezen, over peuterastma lezen en Niels weer eens verassen. Die dag komt wel vol. Maar het wordt een dag waarop veel mag en weinig moet. De magdag.

Lichaamstaal

2008-06-30T12:23:00.000-07:00

Voordat Dint gaat slapen houden we sinds kort een vertelrondje. Dat houdt in dat Dint, Niels en ik allemaal iets over de dag vertellen. We merkte dat het haar helpt in het verwerken van de dagelijkse indrukken die ze nu zo bewust meemaakt.
De laatste paar keer was ze steeds heel druk gaan zwaaien met haar hoofd en bovenlichaam. Ik dacht dat het voortkwam uit enthousiasme en onrust in haar lichaam van de vermoeidheid (zo moeder zo dochter). Vandaag werd duidelijk wat er achter deze beweging zit.
Terwijl ze zo bewoog, zei ze: " Ik was in het ziekenhuis en deed zo". Voor het eerst dat ze deze combinatie van woorden en beweging maakte maar ik wist gelijk wat ze bedoelde. In het ziekenhuis had ik haar in de houdgreep gehouden om ervoor te zorgen dat de dokter het kapje, waardoor ze een medicijn kreeg toegediend, op haar neus en mond kon houden. Dit zou haar benauwdheid direct veminderen en was in die situatie de beste keus. Maar het was vreselijk. Dint krijste het uit en draaide als een dolle met haar hoofd en lichaam heen en weer om het kapje kwijt te raken en keek mij met grote ogen aan en riep: " Help, mama, help". En ik maar stevig vast blijven houden omdat ik wist dat het toen het beste was.
Ik heb nog vaak teruggedacht daaraan omdat er zoveel angst in haar ogen had gezeten. En ik ben dus duidelijk niet de enige die eraan terug denkt. Meerdere avonden vertaalde ze met haar lichaam de ervaring die ze had gehad. Ze vertelde het niet, maar beelde het uit, ook al vertelde ze een ander verhaal dan wat er bij die bewegingen hoorde. Zou onze allesbepalende lichaamstaal op herinneringen zijn berust?

Vinden

2008-06-24T05:48:00.000-07:00

Na het vorige stuk op mijn weblog (Peuterastma), ben ik mezelf de vraag gaan stellen of ik in de situatie wil zitten waar ik momenteel inzit. Daar heb ik het uiteraard met meerdere mensen over gehad. En weer ben ik bevestigd: mensen vinden zoveel. De ene vindt dat ik het heeeel goed doe en is trots op me, de ander vindt het wel heel veel wat ik allemaal doe. De volgende vindt dat ik spanning die ik ervaar vooral bij mezelf moet houden en niet teveel naar mijn werk of kinderen moet extrapoleren, weer een ander vindt dat het logisch is dat werkende moeders dit soort fases doorlopen. Een ander vindt mij sterk en een voorbeeld voor andere moeders, of iemand vindt mijn emotionele uiting in mijn vorige stukje een hartekreet. Een volgende vindt dat ik beter voor mezelf moet zorgen, en weer iemand anders vindt het heel goed dat ik nadenk over de dingen waar ik over denk. Een ander vindt dat ik gewoon op mezelf moet vertrouwen, dan komt het goed. Ook vinden sommige het nogal persoonlijk wat ik schrijf. Tot slot zijn er ook een aantal mensen die er niet zoveel van vinden. Gevoelig als ik kan zijn laat ik me heen en weer sleuren en vraag ik me af: wat vind ik er zelf nou eigenlijk van?
Opeens merk ik ook wat de grotere partijen van ons land van werkende moeders vinden. Er zijn bewegingen die vinden dat werkende ouders zich aanstellen als ze het hebben over het missen van de kinderen, er zijn groepen vrouwen die vinden dat je de eerste jaren van de opvoeding absoluut zelf moet doen. Ook vinden mensen dat er meer moet worden gewerkt door moeders, vooral full time is een probleem, vinden ze. De politiek vindt dat vrouwen meer kinderen moeten krijgen, eerder ook. En tegelijk vinden ze de kinderopvang momenteel te duur. Veel vinden vrouwen die ervoor kiezen om met kinderen te stoppen met werken slap, oninteressant. En andere vrouwen vinden het onvoorstelbaar dat je als moeder zoveel onrust en stress je huishouden binnenhaalt terwijl het enige dat je kinderen nodig hebben veiligheid, rust en goede zorg is.
Ik weet niet meer wat ik ervan vind. Ik vind dat we niet zoveel moeten vinden met zijn allen zodat iedereen zijn eigen weg vindt.

Peuterastma

2008-06-12T04:23:00.000-07:00

Dint heeft astma, zogeheten Peuterastma. Dit is geconstateerd nadat ze afgelopen weekend weer werd overvallen door een hevige benauwdheid en we weer bij de dokter en kinderarts belandden. Ze had al haar kracht nodig om in te ademen. Haar neusvleugels bewogen bij iedere ademhaling, haar ribbenkast trok helemaal in en het kuiltje in het midden van haar hals bewoog op en neer. Allemaal tekeken dat het niet goed zit.
Er is een nieuwe reeks aan medicijnene voorgeschreven. Gelukkig heeft ze plezier in de pufjes die ze nu 8 keer per dag krijgt. Ze mag iedere keer de dopjes erop en eraf halen en ze is trots op hoe goed ze inademt en uitademt waardoor het gif/medicijn haar longen bereikt. De benauwdheid is een stuk beter maar haar hoest komt letterlijk uit haar longen.
Alles wijst op ernst. En toch heb ik moeite met het gemak waarmee ze in de molen van het ziekenhuis is beland. We hebben een nacht in het ziekenhuis geslapen, ze heeft een pretnisonkuur gehad, we zijn op zondag naar de dokter geweest alwaar de kinderarts op haar vrije dag werd gebeld. Ze is dinsdag weer naar de dokter geweest die de dosering van de medicijnen heeft opgeschroefd, en dinsdag a.s. moeten we weer naar de dokter. Als de benauwdheid zich in deze hoeveelheid blijft voordoen, zal ze een onderhoudpuf krijgen, in ieder geval voor het komende jaar. En dan kijken of ze er al overheen is gegroeid want die kans is groot. Alles heel serieus maar ik vind het moeilijk om te geloven dat het echt erg is. Ik wil niet dat het erg is. Ik wil dat het gewoon overgaat. Dat Dint helemaal geen Peuterastma heeft, dat ze zich allemaal vergissen.
Gister reed ik van mijn werk naar huis en zat huilend achter het stuur. Mijn gevoel zei dat ik moest stoppen met werken om bij Dint te zijn om haar in deze situatie op te vangen, 24 uur per dag. Gelukkig heb ik een lieve man, lieve zussen en weer een heel vrolijk kind.

Moederintuitie

2008-06-02T04:51:00.000-07:00

Het bestaat. De intuitie van een moeder. Dat ze precies weet wanneer ze bij haar kinderen moet zijn. Dat ze aanvoelt wanneer haar kinderen haar echt nodig hebben.
Nadat ik het stukje hiervooer 'Het missen' had geschreven, werd ik gebeld dat Dint heel benauwd was geworden op de creche. We moesten haar op komen halen. Al in de ochtend had het niet goed gevoeld Dint naar de creche te brengen en de hele dag had ik ze meer gemist dan ooit. Om 15 uur had ik nog een gesprek met mijn collega dat ik gewoon naar huis moest gaan om bij ze te zijn als ik ze zo miste. Niet gedaan. Mijn gevoel zei van wel, mijn verstand zei dat ik nog wat af moest maken.
Eenmaal bij de dokter aangekomen werden we doorverwezen naar het ziekenhuis, en daar moesten we blijven. Ze wisten/weten niet wat het was/is. Luchtweginfectie of symptomen van Astma. Voor ik er erg in had, zat ze aan de pretnisolon. Knalroze pilletjes, die Dint supermooi vond, helaas niet lekker.
Nou ben ik niet zo'n medicijnfanaat. Daar waar ik pillen, druppels of zalfjes kan vermijden, doe ik dat (wel ben ik scheutig met homeopathische middelen). Dus, wat doe je dan in een ziekenhuis waar het aanbieden en innemen van medicijnen even gewoon is als het versturen van een mail? Persoonlijk vond ik Pretnisolon en Ventoline voldoende, maar ze wilde haar ook aan de zuurstoftank zetten en regelmatig vernevelen.
De vorige dag had mijn intuitie mij ook correcte signalen gegeven, het was tijd er maar eens naar te gaan luisteren. Dit gaat niet helemaal samen met de routine die ze in een ziekenhuis ontwikkeld hebben voor bepaalde kwalen, waaronder benauwdheid bij kinderen. Mijn volhardendheid leidde tot lange gesprekken met de kinderarts, verbaasde blikken van de zusters en een vrolijke Dint die met de Pretnisolon en Ventoline langzaam weer op krachten kwam en de volgende dag naar huis kon.

In mijn werk leer ik mensen meer bewust te maken van wat hun gevoel hun ingeeft en daar meer op te vertrouwen. Wat het dan ook is. Mijn gevoel zegt dat ik hier ook nog in te leren heb.

Het missen

2008-05-23T04:43:00.000-07:00

Ik mis het geklim van beentjes over me heen. Ik mis de verhalen, het gebrabbel en gesabbel. Ik mis het bezig zijn met waar het leven over gaat. Ik mis de liefde die mijn kinderen me geven, de liefde die ik wil geven brult in mijn hart. Ik mis het fietsen met kinderen in de bak, ik mis het zingen voor een halfslapend kind. Ik mis het maken van de keuze welk boekje we vandaag gaan lezen. Ik mis het plezier van het springen op bed. Ik mis het niets doen terwijl het leven om je heen kruipt. Ik mis het belangrijkste in mijn leven.
Ik mis mijn kinderen vandaag.

Feest

2008-05-16T03:47:00.000-07:00

Afgelopen maand was een waar feest. Eerst zijn Niels en ik getrouwd en vervolgens zijn we 3 weken met een Volkswagen busje naar en door Italie gereden. Het was een maand vol vrienden, familie, natuur, lekker eten, muziek, plezier, tijd, avontuur, kado's, schoonheid en liefde. Genieten.
En nu is de maand om en het feest voorbij. Alhoewel, getrouwd zijn is (tot nu toe) een waar feest. Vertellen over hoe mooi de trouwerij was, is ook een feest, en de hagelslag op mijn werk is ook iedere keer weer een feest. Het meezingen met de muziek in de auto en de mensen die naar je lachen, maken de files ook tot een feest, en het in bed stappen na een vermoeide dag is ook een feest. Misschien klopt de uitspraak: "Het leven is een feest". In ieder geval kun je het tot een feest maken. Dint viert ook iedere dag minstends 1 keer haar verjaardag. Dan zingt ze voor zichzelf, zet haar kroon op die ze van de creche kreeg toen ze twee werd, en vraag mij om een kadootje. Een appel in een theedoek is een fantastisch kado.
Vrijdagavond (vanavond) is de avond dat Niels en ik altijd iets leuk doen samen. We hebben besloten vanavond heel vroeg naar bed te gaan want we zijn feestelijk moe.

Klassieker

2008-03-31T02:48:00.001-07:00

Gister kwam Dint met haar duim tussen de deur. De huid is van haar vinger geschraapt, er zit een bloeduitstorting onder haar nagel en verder is de duim dik, heel dik.
Naast heel hard huilen, gilde ze het uit van de pijn. Koud water deed wonderen. En dat huilen ook. Ik moedigde haar aan de pijn eruit te huilen. Samen riepen we: " Stomme deur" en af en toe riep Dint: "Stomme mama", ik had immers de deur dicht gedaan.

Laatst had ik een deelnemer in een training die in het bijzijn van de rest in tranen uitbarstte. Ze probeerde het nog in te houden, tevergeefs. De rest wist ook niet helemaal hoe te reageren op zoiets intiems. Ik heb haar niet aangemoedigd het uit te gillen van de pijn die ze van binnen voelde. Maar ik vond het mooi dat ze het ons liet zien, al wist ik ook niet precies wat ik moest zeggen.

Dint is heel trots op het verbandje dat eromheen zit, liet het vanmorgen aan de bouwvakkers bij ons in de straat zien. Als het verbandje afgaat, voelt ze bij het zien van haar duim weer de pijn. Ze verheugt zich op elk nieuwe verbandje.

Afscheid

2008-03-20T10:50:00.000-07:00

Dint heeft een nieuw spel. Uit het niets doet ze haar jas aan, haar tas op haar rug en zegt ze: " Dag! Dint gaat weg! Mama en papa alleen, Dint met de fiets. Dag, dag". Ze zwaait, loopt naar de deur, pakt de sleutel en probeert de deur open te krijgen. Terwijl ze met de sleutel loopt te pielen roept ze met een grote grijns nog een paar keer " Dag, Dag, Dint naar Opa en Oma, Dintje weg. Mama, papa alleen". Ze vindt het prachtig. Ze maakt een spel van het afscheid dat wij van haar nemen als we s'ochtends naar ons werk gaan.

Ik vind afscheid nemen heel moeilijk. Op schiphol krijg ik al tranen in mijn ogen als ik anderen afscheid zie nemen en zelf stel ik het zo lang mogelijk uit. En ja, natuurlijk moet ik dan ook vaak huilen. In een gesprek met mijn coach kwam afscheid een keer aan de orde. Hij verbond mijn moeite met het nemen van afscheid met het maken van verbinding. " Als je geen afscheid kunt nemen, verbind je je ook moeilijk. Want als je je verbindt, zul je ook weer een keer afscheid moeten nemen."

En Dint? Vindt zij afscheid nemen echt leuk en maakt ze dan ook heel makkelijk verbinding? Of is het spel een manier waarop zij het afscheid dat ze zo vaak neemt van ons verwerkt?

Verzorgen

2008-02-29T04:36:00.000-08:00

Op een of andere manier wordt Dint vaak wakker met gigantische klitten achter op haar hoofd. Aangezien ze het vreselijk vindt als ik haar haren kam, is het nogal een onderneming zo vroeg in de ochtend. En soms laat ik het dan maar voor wat het is, een speldje doet wonderen.

Laatst zaten we weer in zo'n ochtend waarin alles net iets langer duurt dan wenselijk. En Dint had dreadlocks achter op haar hoofd. En ze wilde niet dat ik haar haren borstelde.

Dus, op de fiets, met klitten onder de muts.

s' Avonds aan tafel zag ik dat haar haren uitgekamd waren. Niet door Niels, niet door mij. Is dat de verzorgingsstaat?

Spelen

2008-02-20T06:23:00.000-08:00

Midden in het winkelcentrum in Amsterdam-noord, ligt een hele grote gekleurde rups met gaten. Het is een van de vele moderne speeltoestellen die de stad telt. Een gewone schommel is nauwelijks meer te vinden. De rups ligt er opvallend, telt tientallen kleuren en is (dus) aantrekkelijk voor kinderen.

Er staat een vrouw naast. Voor haar staat een lege kar. Ze kijkt gehaast om zich heen. "Joeri, kom nou, we gaan." Er steekt een koppetje uit een van de gaten van de rups. Het vrolijke jongetje met een grote speen in zijn mond, verdwijnt na enkele seconden weer in de rups. De moeder kijkt weer om zich heen. "Mama gaat naar de Hema hoor". Geen koppetje te zien. Als het kind na een paar minuten uit de rups tevoorschijn komt, pakt de moeder het kind, propt het in de kar en rijdt met een huilende Joeri de Hema in.

Een andere vrouw loopt langs de rups met een speen in haar hand. Ze probeert het kind met de speen langs de rups te lokken, in de hoop dat ze niet wordt opgehouden omdat het kind zo graag in de rups wil spelen. Het mislukt. Het kind verdwijnt in de rups. Bummer.

Een ander kind rent eveneens op de rups af, de moeder sjokt er met een lege kar achteraan. "Ok, eventjes dan. Daarna gaan we brood halen". Na 2 minuten: "Kom, we gaan brood halen." Het kind dat voor de helft in de rups gekropen is schreeuwt: "Hou je kop". Moeder lacht schamper en kijkt even naar mij.

Dint zit op de wipwap naast de rups en kijkt naar wat er allemaal gebeurt, net als haar moeder. Ik voel de drang om te zeggen dat we gaan maar zeg niets. Heeft mijn generatie moeders geen tijd meer om hun kinderen te laten spelen?

Het is 17 uur. "Kom Dint, we gaan groenten halen."

Bakfiets

2008-02-14T05:59:00.000-08:00

Niels en ik zijn gezwicht: we hebben een bakfiets aangeschaft. Met twee kinderen (samen 20 kilo) boodschappen doen was gewoon niet meer te doen (helemaal niet als je streven is om één keer per week boodschappen te doen). Een rib uit ons lijf maar het is het geld dubbel en dwars waard. Louk zetten we in de maxicosi voorin, Dint op het bankje en in 2 minuten fiets je fluitend (7 versnellingen) de stad in. Dint lacht naar Louk, Louk lacht terug, en valt op een gegeven moment in slaap. Feest.
Het is wel wennen, een fiets die een meter voor je uit de bochten maakt die je met je stuur had ingezet. En die veel eerder dan normaal bij de hobbel aankomt dan je had ingeschat. En het wegzetten van dat joekel is natuurlijk een ramp, hopelijk het stelen ervan ook.
De reden dat we in eerste instantie niet zo'n ding wilde aanschaffen, was omdat we niet met 'dat yuppengedoe' mee wilde doen. Die fiets was zo gehypt, niks voor ons. Wel dus. En nu we er zelf één hebben, zie ik nóg meer van die bakken door de stad heen crossen dan voorheen. In plaats van dat ik denk: 'Wat een hype toch die bakfiets, het kan toch niet handig zijn', lach ik vriendelijk naar de mevrouw die het ding bestuurt, kijk ik hoe zij de maxicosi vastzet en hoe ze bochten van 180 graden maakt. Soms zeggen we zelfs wat tegen elkaar. Ik vind de ouders die een bakfiets hebben helemaal niet zo yupperig meer en veel toegankelijker. En dat ben ik zelf ook. Opeens moet ik aan de Hells Angels denken die elkaar altijd groeten, en de buschauffeurs. Ongelooflijk hoe een simpel element als je vervoersmiddel al het verlangen naar een groepsgevoel kan aanwakkeren.

Weg

2008-02-09T06:24:00.000-08:00

Deze week was ik een week van huis om zelf een opleiding te volgen over groepsdynamika. Een week helemaal voor mezelf, over mezelf en met mezelf in een andere groep. Ik had besloten niet heen en weer naar huis te rijden om de kinderen te zien en te voeden, maar met kolven mijn borstvoeding op peil te houden. Niels had de week vrij genomen om de boel thuis te runnen.
5 keer per dag zat ik aangekoppeld in mijn hotelkamer. Het hele hotel wist dat ik borstvoeding geef omdat er 5 keer per dag een flesje melk naar beneden kwam om in de ijskast van de keuken te zetten. Telkens als er iemand anders bij de receptie zat waar ik het flesje aan gaf, of als ik het overhandigde aan iemand van de keuken omdat er niemand bij de receptie zat, hoefde ik niets uit te leggen, iedereen wist meteen waar het over ging en zei: "Ik heb er al wat over gehoord". Wat dat dan was, dat weet ik niet.
Een van de receptionisten had zelf ook heel lang borstvoeding gegeven en lachte om het feit dat ik de melk van de hele week ging bewaren (zij gooide afgekolfde melk altijd weg). De hoteleigenaar lachte me ook toe, maar met een andere reden denk ik. Halverwegen de week heb ik TNT langs laten komen om de melk naar mijn huis de escorteren.
Tijdens een van de kolfmomenten belde ik even naar huis om Niels en Dint te spreken. Dint: "Mama piep piep doen". (piep piep refereert naar de piepjes die het apparaat maakt). "Mama koe". Scherper had ik het niet kunnen verwoorden. Het was intensief om als koe in training te zitten. Toch voelde het als vakantie.

Werkende vrouwen

2008-01-31T11:18:00.000-08:00

Deze week stond ik voor het eerst sinds mijn verlof voor de groep. Deze was overwegend vrouw (8 vrouwen, 6 mannen), drie van hen waren zwanger en allen (behalve 1) hadden zij kinderen. Ze werkten overwegend 4 dagen en waren allemaal leidinggevende. Alsof de groep voor me was uitgekozen.
Heerlijk om te zien dat zoveel vrouwen hun best doen hun carierre on the road te houden en tegelijkertijd hun kinderen met stip op nummer 1 blijven staan. Ik smulde van de verhalen over hoe zij werk en kinderen combineren, waar ze tegen aan lopen en wat ze doen als plotseling een kind ziek is (heel simpel: ze blijven thuis).
Dat ik nog zoekende ben in mijn balans werk/prive en dat ik af en toe moest kolven, werd als de normaalste zaak van de wereld gezien. En herkend. Het was niet 'onvoorstelbaar' of ' knap' of 'enorm zwaar'. Het was zoals het is. Voor hen net als voor mij. En ook al was ik wat jonger, daar ging het helemaal niet meer over. Het ging gewoon over het leven, werken en leiding geven; aan je medewerkers en aan je eigen leven.
De groep kwam naar de Baak om te leren. Zij leerden van mij, en ik leerde van hun. Dat is leuk werk.

Kolven

2008-01-14T02:03:00.000-08:00

Nu ik officieel 30% van mijn werktijd aan kolven mag besteden, wil ik jullie de ervaringen die deze bezigheid met zich meebrengt, niet onthouden. Twee keer per dag loop ik met mijn kolftasje naar mijn 'kolfkamer'. De Baak heeft met het hotel op locatie een legio aan zeer volwaardige kolfkamers (soms kolf ik zelfs met uitzicht op zee, iets wat zeker 20 ml. meer melk tot gevolg heeft). Ik hoop altijd maar dat niemand die ik tegenkom denkt: "Oh, ze gaat weer kolven", het heeft namelijk iets genants.
Met mijn 11 maanden borstvoeding aan Dint en nu 4,5 maand aan Louk, ben ik best bedreven geworden in het kolven. Ik zet mijn machine (want dat is het) in een mum van tijd in elkaar, voel me 10 minuten een koe, en sta snel weer op de gang. Met mijn kolftasje, en met mijn melk. En dan begint de tocht: van mijn kolfkamer naar het eind van de gang op de 3de verdieping want daar staat de ijskast.
Het is altijd spannend wie ik dan tegen ga komen en of diegene mijn melk opmerkt. Want zoals ik al zei: het heeft iets genants. Daar waar ik mijn kolfapparaat met een Kitch Kichen tas weet te camoufleren, kan ik geen kant meer op met een plastic flesje met lauwe melk. Soms probeer ik met een papier of mijn telefoon het flesje onopvallend bij me te dragen, maar soms heb ik er ook expliciet lak aan en vind ik dat er geen taboe over zou moeten bestaan. Altijd als ik dan iemand naar het flesje zie kijken of als iemand vraagt wat ik in mijn hand heb, wordt ik dan toch wat verlegen. Lichaamssappen zijn intiem, ook al is het iets dagelijks als melk. Eigenlijk is het gek: het meest natuurlijke wat er bestaat, is iets geworden waar we het niet meer over hebben. En iets waar vrouwen zich voor kunnen schamen.

1e werkdag

2008-01-08T04:18:00.000-08:00

Gister was mijn eerste werkdag na vijf maanden verlof. Ik had er erg naar uitgekeken om weer te beginnen; ik heb een leuke baan, er staan de komende maanden een hoop spannende dingen in mijn agenda, en het moest er toch een keer van komen. Een nieuw begin, van het jaar en van een nieuw leven.
Maar bij ieder nieuw begin hoort ook een afscheid van hetgeen je afsluit. En dat afscheid viel me zwaarder dan verwacht. Louk was ziek en dronk moeilijk, Dint sliep nog toen ik het huis verliet. Het was nog donker, de auto was koud.

Op mijn werk aangekomen kwam ik erachter wat een slimme zet het was om de eerste maandag van het nieuwe jaar weer te beginnen na een lange tijd van afwezigheid. Met alle kussen en het vele geklets van iedereen, leek het wel of iedereen weer terugkwam na 5 maanden weg te zijn geweest. De nieuwjaarswensen en mijn terugkomst vielen samen wat een zekere vanzelfsprekenheid van mijn terugkomst met zich meebracht.

De hele dag kwamen er collega's op me af die ik meestal 5 maanden niet had gesproken, en waar heb je het dan over? Over Louk? Het gezin? Of juist niet? Over Oudjaar, kerstmis, of de vakantie? Of gewoon over het werk? Ik heb zo'n beetje alle onderwerpen geprobeerd. Het fijnst waren echter de gesprekken met mensen die niet verwachtte dat ik in één keer weer helemaal op mijn plek was op mijn werk, heerlijk als je gemengde gevoelens gewoon worden benoemd en niet raar worden gevonden. En helemaal fijn als je aan de praat raakt met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt.

De overgang van moeder naar werkende moeder is groot. Thuis was mijn wereld klein, zonder voortdurende prikkels van buitenaf. Op mijn werk wordt ik aan de lopende band van input voorzien door de telefoon, andermans telefoon, emails en praatjes met mensen. Aan mij de taak niet gehaast te worden en de rust die ik afgelopen maanden heb opgebouwd, vast te houden. En mijn aandacht te richten op waar ik ben.

2007-12-20T05:17:00.001-08:00

Wonderbaarlijk

dat het op de wereld zetten
van je meest dierbaren
gepaard gaat met

Eenzaamheid

Draaien

2007-12-11T07:43:00.001-08:00

Nu mijn buik, onderhevig aan een buikgriep, zich regelmatig omdraait, maakt mijn hoofd van de gelegenheid gebruik hier ook weer eens lekker aan mee te doen. Gister kon ik, ondanks enorme moeheid, sinds tijden niet slapen door eindeloze gedachtes die door mijn hoofd draaiden. Angsten, onzekerheden, afgewisseld door vlagen van euforie over het geluk dat ik heb met mijn leven, wisten mij eindeloos wakker te houden. Het voelde als vanouds, als iets van een tijd geleden. Meestal val ik tegenwoordig namelijk als een blok in slaap, overmand door moeheid.
Als kind lag ik altijd wakker omdat ik bang was in het donker. Eerst bedacht ik dan wat er allemaal onder mijn bed zou liggen, of in de kast zou staan. Vervolgens zei ik tegen mezelf dat het onzin was, totdat ik hoorde dat er écht iemand in mijn kamer was. Dan brulde ik mijn moeder die me op mijn rug kriebelend in slaap hielp. Als puber kon ik avonden achtereen wakker liggen omdat ik dacht dat de jongen waar ik verliefd op was, mij helemaal niet zag staan, of omdat ik baalde van de pukkeltjes op mijn rug. Of omdat ik niet wist wat ik aan zou doen omdat ik vond dat ik helemaal geen leuke kleren had. Soms brulde ik dan mijn moeder, die me op mijn rug kriebelend in slaap hielp.
Mijn slapeloosheid van gister zal wel iets te maken hebben met het einde van mijn verlof dat in zicht komt. Ik heb zin om te werken maar zag het gister niet zitten hoe ik alles ga combineren. Hoe ik me de komende jaren staande ga houden in de aaneenschakeling van activiteiten die iedere dag kent. Veel vriendinnen vinden het knap hoe ik het allemaal doe en begrijpen soms ook niet hoe ik het allemaal klaarstoom. Meestal begrijp ik niet dat ze me 'knap' vinden omdat ik alleen maar dankbaar ben voor de situatie waarin ik mij bevind. Toen ik gister het gevoel had dat ik de zaken minder onder controle had dan normaal, was ik trots op mezelf. Ook ik vond het knap dat ik al de dingen die ik nu in mijn leven heb, draaiende weet te houden. Ook al weet ik nu even niet zo goed hoe.

Melk

2007-11-19T11:22:00.000-08:00

Het is een rijkdom dat je lichaam vanzelf voeding aanmaakt die het beste is voor je kind. En dat het er vanzelf uitkomt als je kind honger heeft. Ruim twee maanden geef ik nu volledige borstvoeding aan Louk. En hij groeit er prima op. En vindt het nog lekker ook. Ondanks dat het het meest natuurlijke is dat er bestaat, wist ik voordat ik er aan begon bij Dint nog niets van. Ik had nooit gedacht dat de melk er echt uit zou spuiten, dat het de eerste dagen geel zou zijn, dat de productie de hele dag doorgaat en aangepast wordt op de behoefte van je kind, dat het de eerste seconde van een voeding voelt alsof er een prikkeldraad in je tepel zit, dat je de melk (3 maanden) kan invriezen en ook had ik het nog nooit geproefd. Sterker nog, de eerste keer dat ik het proefde, vond ik het maar vies, en nog steeds vind ik het vies om te proeven. Een lauwe zepige melk.

Bij Dint was ik er ook nog een stuk onhandiger in dan nu met Louk. Vooral in het sparen van de melk, want dat is wat een werkende moeder te doen staat tijdens haar verlof. Want hoe kun je een dag werken als er thuis geen melk is? Nu zit ik soms s'nachts als een koe beneden in de huiskamer te kolven omdat Louk heel lang heeft geslapen en ik in die uren door ben blijven produceren. Werkelijk waar, je voelt je dan een soort Pamela Anderson. En ik kan je zeggen: het voelt niet sexy!

Dit klinkt als een hoop gedoe en in zekere zin is dat ook zo. Veel vrouwen stoppen ook na 3 maanden omdat ze het maar onpractisch vinden om op hun werk te moeten kolven en je er ook wel wat moe van wordt. Afgezien het feit dat ik het niet helemaal passend vindt om in termen van 'practisch voor jezelf' na te denken over de superieure voeding voor je kind (zelfs de directeur van Nutricia zegt dat hun product de samenstelling van borstvoeding bij lange na niet evenaart), ben ik van mening dat het juist superpractisch is. Ik heb altijd eten mee voor Louk, precies op temperatuur. Hoef nergens met flesjes te klooien, kan ieder moment van de dag eten geven en daarbij valt hij als hij heel moe is waardoor hij bijna niet meer in slaap komt, altijd aan de borst in slaap (boeken raden deze manier van je kind in slaap helpen overigens af, hij zou er niet meer door zelfstandig in slaap kunnen vallen).

Natuurlijk sta ik niet te springen om straks op mijn werk te moeten kolven, maar bij Dint zag ik het op den duur als een moment van ontspanning op mijn werk; ook superpractisch omdat je die normaal niet zo makkelijk vindt als je het druk hebt. Voor Dint heb ik het 11 maanden volgehouden, of ik dat record ga verbreken, weet ik niet, maar ik ga zeker voor de 6 maanden. 'Wel zo practisch'.

ps: 30 november is er een benefietfeest voor de stichting Give Milk Stop Aids in de Sugarfactory in Amsterdam. Voor informatie http://www.givemilk.org/.

Consultatiebureau

2007-11-16T06:23:00.000-08:00

Er hangt een klein, dik vrouwtje met een grote bos krullen boven mijn kind.

"Krijg ik ook een lachje van je? He mannetje, wat kijk jij al lekker pittig. Hallo, goediegoedie."

Louk vertrekt geen spier. Wat een karakter.

"Lacht hij wel al een beetje naar jullie?"

"Ja, best wel eigenlijk."

"Ik blijf net zo lang tegen je lullen mannetje totdat je even naar me lacht."

Een klein lachje van Louk. Wat een karakter.

"Ja, ik zag een heel kleintje. En je weet nog niet eens wat er gaat komen". Het vrouwtje loopt naar de kast en rommelt wat met plastic en komt terug met twee prikjes. Louk weet inderdaad niet wat er gaat komen. Een naald verdwijnt in zijn linkerbeen. Huilen. Als hij zich heeft vermand, verdwijnt de andere naald in zijn andere been. Bijna pedagogisch onverantwoord om deze twee naalden zo achter elkaar in zijn benen de steken.

Louk heeft niet meer gelachen.

Gewicht

2007-10-31T07:00:00.000-07:00

De eerste maanden na de bevalling staan voor een groot deel in het teken van gewicht: groeit de baby goed en niet te vergeten, slink ikzelf goed. Als het aan het consultatiebureau ligt, staat alles in het teken van het eerste gewicht, het tweede 'komt vanzelf' (right).
Als een baby nog geen uur op de wereld is, wordt deze gewogen. Weegt deze boven de 2500 gr, dan is er normalitair niet zoveel aan de hand. Louk woog 3920 gr, niets aan de hand. Maar dan begint het. Groeit de baby wel goed? Drinkt hij/zij wel 20 minuten aan iedere borst (ik geloof dat ik dat zelf niet eens vol zou houden, 40 minuten achter elkaar melk drinken!), zit het gewicht wel op de juiste lijn van de curve? Het lijkt wel een obsessie die meerdere moeders onzeker maakt en ik ken zelfs meerdere verhalen waarbij de moeder met borstvoeding is gestopt omdat ze niet kon zien hoeveel de baby nou werkelijk dronk en dus te onzeker werd over de groei van haar kind. Een melkmeter achter op het hoofd van een baby: gat in de markt.
Bij Dint, die toch wat minder snel groeide dan Louk, werd ik gek van de onzekerheid. Gedurende enige tijd ging ik ongeveer wekelijks naar het 'weeguurtje' van het consultatiebureau, en kreeg dus ook wekelijks weer te horen dat Dint niet zo heel snel groeide, en aan de onderkant van het gemiddelde zat wat betreft gewicht en lengte. Ze schreven dan in het groeiboekje (zo heet het boekje dat je van het consultatiebureau krijgt en bij iedere controle weer tevoorschijn komt) een eetschema op waar ik me bij Dint aan moest houden. Het probleem zit hem echter in het feit dat Dint het op moet eten, niet ik. Al die voorschirften die ik kreeg en die bij Dint niet haalbaar leken, hebben het eetpatroon van Dint en mijn houding ten opzichte van haar eetgedrag bepaald geen goed gedaan.
Bij Louk heb ik me dan ook voorgenomen dit weeguurtje niet meer te bezoeken en het bevalt me prima. Maar hoewel Louk lekker groot en dik is, zou ik liegen als ik zeg dat ik de onzekerheid over groei nog niet bij hem heb gevoeld. Als hij een dag minder eet (en die dagen zijn er nou eenmaal) voel ik de onzekerheid opkomen en de neiging hem vaker dan nodig de borst te leggen. Ik baal dat hij nog niet doorslaapt omdat hij zo'n honger heeft s'nachts, maar stiekem vind ik het een heerlijk idee dat hij zoveel melk nodig heeft, want dan groeit hij tenminste goed.

Steeds neem ik me voor vertrouwen te hebben in zijn eigen behoefte: hij heeft de 9 maanden in de buik ook prima gedaan, hij zal nu ook wel weten hoeveel hij nodig heeft. En hoewel ik veel van Dint heb geleerd hierin, en geleerd heb het consultatiebureau met een eetlepel zout te nemen, blijft het toch moeilijk volledig te vertrouwen op een baby van 8 weken. Maar ook ik groei hierin.

Leeftijd

2007-10-17T02:43:00.000-07:00

De leeftijd verschuift. Waar de statistieken zeggen dat de gemiddelde leeftijd waarop een hoogopgeleide vrouw zwanger wordt 34,5 is, denken meerdere vriendinnen van mij al serieus na over kinderen, een enkeling heeft de wens al groen licht gegeven. En diegene die er nog niet serieus over nadenken, realiseren zich wel dat ze bijna 30 zijn en wat de gevolgen zullen zijn als ze nog heel lang wachten met het krijgen van kinderen.
Via mijn vriendinnen maak ik kennis met een fase die nog helemaal niet zo makkelijk is. Een fase die Niels en ik door het plotselinge geluk hebben overgeslagen: Hoe beslis je dat je klaar bent voor kinderen? Wat wil je nog doen voordat je aan kinderen begint? Vragen als: wil ik niet nog een grote reis maken, met of zonder mijn vriend? Ben ik ver genoeg in mijn carierre? Kunnen we het financieel wel aan? We zullen moeten verhuizen.... waar moeten we wonen? komen allemaal aan de orde. Maar hoe kun je antwoord geven op die vragen? Al helemaal als je niet weet wat het krijgen van kinderen inhoudt? Wat er dan met je gebeurt?
Mijn ervaring is dat de antwoorden op deze vragen pas ontstaan op het moment dat je de antwoorden echt nodig hebt: als je zwanger wordt, als het kind er echt is, als je een kans krijgt in je werk (of juist niet). Als je het gevoel hebt dat je klaar bent voor kinderen, heb je nog geen kinderen.
Zelf was ik nog niet klaar voor kinderen, maar na die 9 maanden stond ik te popelen en ik heb me nog nooit ergens zo klaar voor gevoeld als toen. Nog nooit heb ik ergens zo vurig naar verlangd als toen naar de geboorte van de baby in mijn buik. Nu er twee kinderen zijn, fantaseer ik ook wel eens over drie maanden in mijn eentje reizen door Zuid-Amerika, een kinderwens van mijzelf. Maar het intense genieten van de momenten die ik nu alleen ben, of de momenten waarop Niels en ik even alleen zijn, heb ik voordat we kinderen kregen nog niet vaak gevoeld. Gewoon omdat je weet dat de momenten zeldzamer zijn dan voorheen. En daar komt nog het genieten met de kinderen bij.

Rust

2007-10-10T07:34:00.000-07:00

Vijf maanden niet werken, drie dagen per week samen met enkel een slapende baby, huisje in rustig en pittoresk deel van Amsterdam en een stapel boeken voor mijn neus die ik graag wil lezen. En toch blijf ik het moeilijk vinden: rust nemen, niets doen.

Gister was mijn zus hier met haar twee kinderen. Zahra (haar oudste) en Dint, rende door het huis met speelgoed, pakte het van elkaar af, huilde, lachte, schreeuwde en zongen. Een drukte van jewelste. Toen mijn zus even met ze naar buiten ging, snelde ik naar de keuken, bakte een appeltaart, maakte eten voor mijn vriendinnen die zouden komen eten en maakte hier en daar wat schoon. Mijn zus kwam weer terug met de kids, Niels kwam ook binnen, Louk wilde eten, mijn vriendinnen kwamen aan en Zahra en Dint gingen aan tafel. De keuken was vol mensen, pratend, etend, lachend, lopend, kokend. Een gezellige boel.

s'Avonds belde mijn zus:"Joon, wel nog een beetje rustig aan doen hé, je bent vier weken geleden bevallen!".

Opeens was ik moe, doodmoe. Mijn vriendinnen waren weg, Louk en Dint waren in slaap en Niels en ik waren ook klaar om naar bed te gaan. Als een auto die je moeilijk aan de praat krijgt maar als hij eenmaal draait prima rijdt, viel ik uit en was niet meer aan de praat te krijgen.

Vandaag heb ik op een strandstoel in de zon gelezen. Met thee. En een slapende Louk naast me. Rust krijg je niet, je moet rust nemen.

1+1=?

2007-10-03T03:01:00.000-07:00

Gister had ik mijn eerste dag alleen met mijn twee kinderen. Een fragment.

8.00: gepruttel uit de wieg, gehuil van beneden, Niels zijn kussen reeds leeg.
8.15: een aangeklede Dint in de stoel achter een boord pap. Moeder rent omhoog om 'pruttelende' baby op te halen.
8.20: Dint aan de pap, Louk aan de borst. Eet zelf wat happen tussendoor. Dint is erg vrolijk en vindt het maar wat gezellig dat haar broertje ook aan tafel zit vandaag. Maar ze is slim en heeft al snel door dat het best een leuk spelletje is om haar voeten op tafel te leggen. Mama zegt dan: "Dint, doe je voeten eens onder tafel", maar als ze dat dan niet doet en heel stout mijn kant op kijkt, gebeurt er eigenlijk niet zoveel meer. Mama kan namelijk niet zoveel meer met Louk aan de borst.
8.30: Huilende Dint omdat ik haar boord heb weggehaald.
8.31: Voeten van Dint zijn onder tafel.

Het is best hectisch, twee kinderen, maar zo ontzettend leuk. En hoe efficient je ervan wordt is ongelooflijk. Ook strenger. Daar moet Dint nog even aan wennen maar heldere grenzen doen haar ook goed. En binnen 1 dag heeft ze al door dat de grenzen wat minder helder zijn als ik Louk voedt. Dan kan ze rustig haar gang gaan want mama is lekker bezig.....
De komende tijd zal ik nog veel dagen alleen met de kids zijn en ik heb er zin in. Geen kind dat naar de creche moet, geen moeder naar haar werk, geen oppas die te laat is.... gewoon datgene waar het over gaat en waarvoor we zo graag kinderen wilden. Van elkaar leren, met elkaar delen, aan elkaar vertellen en er voor elkaar zijn. En als ik de efficientie die ik nu thuis heb in januari ook mee neem naar mijn werk, dan kan ik wel opslag gaan vragen.

Het gezin

2007-09-20T04:33:00.000-07:00

Vanaf nu maak ik deel uit van twee gezinnen. Het gezin waar ik al mijn hele leven deel van uitmaak, en het gezin dat Niels en ik samen hebben gemaakt, op de wereld hebben gezet en bij elkaar hebben gevonden. En alhoewel mijn eerste gezin zielsveel voor mij betekent, lijkt het wel of ons nieuwe gezin, ons 'eigen' gezin, een laag dieper in mij zit. Het raakt een laag die ik nog niet kenden, een laag die mijn hele verdere leven het allerbelangrijkst zal zijn. Een laag waar al mijn emoties samenkomen, die kwetsbaar is maar ook het sterkst voelt van alle lagen waarover ik beschik. Mijn kern. En dat terwijl het gezin nog maar 2 weken oud is.

Het hebben van een gezin doet ook een beroep op mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Het is onze taak om in dit gezin geborgenheid te laten groeien zonder de ruimte van elkaar te ontnemen. Vertrouwen te geven zonder de verantwoordelijkheid die je als ouder hebt uit handen te geven. En daar is in de twee weken dat dit gezin oud is, al een behoorlijk beroep op gedaan. Want een pasgeboren baby is nog niet voorspelbaar of stabiel en kan zich ook nog niet op andere manieren dan huilen, verstaanbaar maken. Aan mij de taak op hem te vertrouwen (als hij honger heeft, dan komt hij wel, als hij een keer wat minder drinkt, dat heeft hij niet meer nodig), zonder daarin de verantwoordelijkheid uit handen te geven. Met de Nee-fase (waar Dint momenteel een groot fan van is) tast een kind de ruimte af die het heeft. Grenzen worden verkend en als je niet oppast voortdurend verlegd. Aan ons de taak liefdevol de verantwoordelijkheid te nemen wat betreft de grenzen, zonder de ruimte van Dint te ontnemen door eindeloos dingen niet toe te staan. En dan hebben we nog de zoektocht naar ruimte voor elkaar, al is het een kus van 2 minuten waarin we even enkel oog hebben voor elkaar.

Een geboorte van een tweede maakt hele andere emoties los en roept hele andere vragen op dan de geboorte van een eerste. En ook het feit dat het een jongetje is..... Een heerlijk vooruitzicht dat ik me de komende maanden nog volledig op mijn gezin kan focussen.

6-9-2007 Louk Bernard Tilanus

2007-09-08T11:33:00.000-07:00

Morgen

2007-09-03T04:14:00.000-07:00

Alweer 4 weken ben ik vrij. Eigenlijk geen idee wat ik allemaal heb gedaan in die weken, maar ik weet wel wat ik morgen ga doen. Morgen heb ik het namelijk druk, morgen ben ik uitgerekend. Dus, morgen ga ik bevallen. Al maanden is 4 september een datum waar ik op heb zitten wachten, en morgen is het dan eindelijk zo ver. Heerlijk idee. Ben er aan toe.

Maar zo gaat het helaas niet. Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, zwerft de uitgerekende datum als een feit door je hoofd, maar als het puntje bij het paaltje komt, is die datum vaak leger dan welke andere datum ook. Niels en ik hebben een avond uit gepland, net als vorige keer. En s'ochtends ga ik naar mijn zus (die overigens vorige week is bevallen) en ook s'middags heb ik plannen. Toch druk dus morgen.

Artis

2007-08-13T11:30:00.000-07:00

Vrouwen met verlof en al een kind(eren), zullen vast en zeker allemaal een keer tijdens hun verlof naar Artis gaan. Iets wat je altijd al wilde doen (doordeweeks) en waar je nu eindelijk tijd voor hebt.

Zo ook ik. Ik was er vandaag en was niet de enige zal ik je zeggen. Het is namenlijk vakantie. Stampvol. Overal kinderen met ijsjes, bifiworstjes, starend naar pinguins die visjes krijgen en een nijlpaard dat helemaal niets doet. Of rennend door het aquarium, op zoek naar de grootste haai. Ouders waggelen er wat omheen en roepen her en der wat namen om hun kinderen maar niet kwijt te raken. Dint heeft drie uur gerend, gesprongen en haar ogen uitgekeken.

Maar naast deze blije kinderbende, viel mij nog iets op. Er wordt getelefoneerd. Veel getelefoneerd. Nieuwsgierig als ik ben, ben ik eens gaan luisteren waar al deze gesprekken zoal over gaan. Conlusie: er worden zaken gedaan in artis. De ene sloot een deal, de ander had het over een mogelijk samenwerking, weer een ander over 'kansen' en iemand over het druk zijn met een transactie die maar niet afgesloten wilde worden.

Even waande ik mij weer in die ene offerte waarvan de opdrachtbevestiging zo goed als rond is..... Mijn blackberry? Leeg in de mand, thuis.

Ik heb een aap gezien die klapte, een vis die sliep en net even het kleine olifantje naar buiten zien komen. Met dank aan mijn verlof.

Bijna

2007-07-31T13:20:00.000-07:00

Mijn verlof gaat bijna in, is eigenlijk al ingegaan. Mentaal nog niet aan toe, fysiek wel. Wie moet tijdens mijn verlof die opdrachtbevestiging ondertekenen, wie denkt er aan de extra link op de website begin september? Kan iemand dan voor mij in de gaten houden of er wel wordt gereageerd op de uitnodiging die zojuist verstuurd is? Nog veel belangrijker: hoe komt het nieuws bij mij? Wie gaat mij de komende maanden op de hoogte houden van de stand van zaken? Wie belt mij als er iets mis gaat? Weten mensen uberhaupt wel naar wie ze toe kunnen als er iets niet klopt? Zien mensen het wel als er iets niet klopt of wordt de brief dan toch verstuurd......

..... niemand gaat mij bellen, tenminste, dat mag ik hopen. Niemand gaat mij waarschuwen als er iets mis dreigt te gaan, want iemand anders gaat het dan oplossen. En niemand gaat mij bellen als er een handtekening nodig is, dat had ik gewild.
Eigenlijk is ieder individu in een organisatie -misbaar want de taken zijn wel weer door iemand anders over te nemen, en zo niet, dan worden ze afgezegd, afgekaatst, of in het ergste geval vergeten. Maar zelfs dat is geen ramp. Een moeder van een pasgeboren kindje is veel onmisbaarder dan wie dan ook in een bedrijf. Dat moet ik nu maar eens gaan voelen, kom maar op met dat verlof!

(het schrijven op mijn blog gaat overigens gewoon door)

Er was er één jarig hoera hoera

2007-07-19T04:45:00.000-07:00

dat kon je wel zien, dat was Dint.
Rennend, vliegend, lachend en kletsend.
Kado's uitpakkend, mensen binnenlatend, pannenkoeken etend en met nichtje Zahra rennend door de tuin, in de regen. Vader stond buiten pannenkoeken te bakken, moeder stond her en der wat te kletsen, proberend de vijf bakken ijs te slijten.

Niet vaak heb ik iemand zo sterk een ervaring in levende lijve tot zich zien nemen. Haar hele lichaam en geest was er, geen verwachtingen van iets anders, geen angsten voor het onbekende. Al zijn er maar drie mensen, ze is vrolijk, blij en verrast. Ze maakt zich geen zorgen of er wel genoeg mensen komen, of er wel genoeg pannenkoeken zijn en is niet teleurgesteld als het regent. Ze staat er niet van te kijken als iemand zonder pakje binnenkomt, maar is blij dat er nóg een bekende komt. Ze is zo overrompeld van alle pakjes, dat ze ze niet eens allemaal uit heeft kunnen pakken. De volgende ochtend aan het ontbijt heeft ze (bijna) alle namen van de mensen die er waren, achter elkaar opgenoemd. Je zag de herinnering op haar gezicht ontstaan.

De verjaardag van Dint is leuker dan mijn eigen verjaardag, en dat terwijl ik gek ben op mijn eigen verjaardag. Dint neemt haar verjaardag zoals die is, waardoor ik dat ook doe. En wat is het dan een feest.

Slakken

2007-07-05T03:54:00.000-07:00

Als ik het zo inschat, denk ik dat we momenteel 500 slakken in de tuin hebben, naaktslakken. Je zou denken dat ik nu overdrijf maar dat doe ik niet (moet hierbij wel eerlijk zeggen dat ik ze niet heb geteld). Als de zon richting horizon gaat, komen ze met ze allen tegelijk te voorschijn, God mag weten waar vandaan. Maar opeens zijn ze daar. En ze verplaatsen zich sneller dan je denkt! Als ik de achterdeur 5 minuten open laat staan, kan het zomaar zo zijn dat Dint ineens zegt: "Lak, binnen". En jawel, dan is er een grote glibberige meneer zonder pardon naar binnen geslopen (sorry heren, mijn associatie bij naaktslakken is meer mannelijk dan vrouwelijk).

Nou is het hartstikke gezellig dat die beesten voortdurend overal opduiken daar zij de enige huisdieren zijn die wij Dint momenteel bieden. Ze is dol op dieren maar we hebben er nog niet aan toegegeven. Stel je voor dat je naast al je dagelijkse beslommeringen een hond hebt. Die moet je dan iedere dag 2 keer uitlaten en dan nog zit zo'n beest verder de hele dag thuis. Het wandelen met zo'n dier lijkt me nog best lekker, maar het met een zakje erachter aan hobbelen lijkt me minder aangenaam. Of een poes: als je op vakantie gaat, wat dan? Of een konijn waarvan je het hok iedere week moet verschonen en waar verder niet zo heel veel lol aan te beleven is. Of een cavia die zo kan piepen, of een fred of een rat.... Nee, nog niet.

Opeens denk ik aan mijn kritische houding naar vrouwen die zeggen dat ze nog geen kinderen willen omdat ze graag nog willen reizen. Dat dacht ik ook maar toen ik opeens moeder werd, dacht ik wel anders. Hoe kun je het verlangen om te reizen nu vergelijken met het meest liefdevolle en ingrijpende van het leven? De wil om te reizen viel in mijn ogen volledig weg tegen het krijgen van een kind. En nu maak ik dezelfde vergelijking met een poes?

Of is het de angst voor de full package deal? Huisje, boompje.....beestje?

Volle leegte

2007-06-26T04:03:00.000-07:00

Nog 6 weken en dan gaat mijn verlof in. 5 maanden weg van werk. Kan me er nu nog niets bij voorstellen. Iedereen op het werk zit in een afrondfase: druk, rennen en haastig. Rennend door de wind, kijkend naar de zomer. Nog net alles afmaken voordat de vakantie eindelijk begint.
Zelf ben ik eigenlijk een beetje huiverig om mijn werk zo lang stop te zetten straks. Vind het spannend. Kijk er nog helemaal niet zo naar uit. Van de verloskundige mag ik het geen vakantie noemen. Maar werk is het ook niet. De bevalling is hard werken, maar verder gaat het de komende maanden vooral over leven, eten en slapen. Dingen die we in het dagelijkse leven naast onze drukke baan nog wel eens vergeten.
Zo vliegend op de werkvloer voelt het als een leegte waar ik naar toe ga. Een groot grasveld waar af en toe een vogel overheen vliegt. En verder een vlaagje wind. Wel mooi maar.... Waar zijn de bergen, de bossen, de onbegaanbare bergen, de herten die voorbij flitsen en de bloemen in bloei die s'avonds weer dichtgaan?
Een leegte die me ook weer helemaal opvult. Een onwerkelijk vooruitzicht, ver van mijn huidige dagelijkse realiteit maar realistischer dan alles dat mijn dagen momenteel vult.

Vakantie 2

2007-06-22T04:51:00.000-07:00

Een tent van 50 kg is helemaal zo gek nog niet. Ok, ik tilde hem niet uit de auto, maar ook Niels stond niet te kreunen en te steunen wanneer de zak van de auto naar het gras werd getild. En het opzetten van 50 kg werkt rustgevend, zelfs afbreken in de regen is te doen. Of in de nacht wakker worden van een enorm lawaai van druppels die werkelijk op het tentzeil knallen, is romantisch. Camperen laat je even voelen hoe het is om buiten te leven, je bent even wat dichter bij het dierenrijk, wat meer in contact met de zon en de wind. En met je man en je kind.
Voor mij duurde het even voordat ik thuis (lees: werk) had losgelaten. Blackberry niet meenemen en de onmogelijkheid om je telefoonoplader ergens in te kunnen pluggen (tip: kies de meest primitieve en afgelegen camping uit de gids), dragen bij aan het volledig weg zijn uit je eigen omgeving. Dint had daar een stuk minder moeite mee. Voor haar hadden we evengoed naar Drenthe kunnen rijden, zolang we maar met zijn drieen in de natuur zitten. (We zijn "gewoon" naar Bretagne gereden, zoals gepland. Niets Zwitserland, Engeland, Denemarken of toch stiekem Tsechië).

Heerlijk. Niet mijn telefoon is opgeladen, maar ik ben opgeladen. Vooral tijdens het lezen en het wandelen in de storm, voelde ik mijn batterij groeien. Het gekke is dat ik sinds ik thuis ben geen boek meer heb aangeraakt en voor iedere 20 meter die ik me moet verplaatsen, de fiets pak. Hoe werkt die conditionering dan precies? Iets met belonen toch?

Vakantie

2007-06-01T00:25:00.000-07:00

Ik ga op vakantie en neem mee: een tent van 50 kilo. Tsja, je moet wat. Via eindeloos dubben van waar we nou eens heen konden gaan op vakantie, (we zochten naar een vakantie waarin we onze lust naar avontuur kunnen bevredigen en tegelijkertijd de begeerde rust vinden) hebben we besloten om met een tent van 50 kilo in de auto naar Bretagne te krossen. Als ik het mensen vertel, gaan ze lachen. Gister zei mijn verloskundige: "Ja Jonah, je ontkomt niet meer aan Frankrijk met een gezin. Je zult zien: het is er best mooi". Getverderrie. Hoezo ontkom ik niet aan Frankrijk.

Thuisgekomen heb ik meteen het boekje van campings in Europa (ANWB....) erbij gepakt om een camping in Zweden uit te zoeken. Niets gevonden. En is Zweden niet een beetje lang in de auto voor Dint? Ben ik niet gewoon al blij als Dint met een stokbrood in haar hand over de camping hobbelt? Of wil ik meer? Meer avontuuur en meer verhalen om mee thuis te komen? Of is vakantie juist een moment om van het gevoel van 'er moet meer' af te komen?

We gaan het meemaken. Zodra de 50 kilo in de auto is gehesen, vertrekken we met de auto naar...... Niels?

Over-werken

2007-05-24T11:28:00.000-07:00

De muziek staat aan, lekker 'niets aan de hand' muziekje van Vivaldi. Tjampampam. Ook al luister je er niet naar, de rideltjes zijn prima te volgen. Achter mij een groene tuin met hier en daar een bloem en een slak. De vogeltjes hebben spitsuur. In de zomer ligt hun spitsuur voor op de files van ons: van 5 tot 6 uur in de ochtend zingen ze erop los en ze beginnen weer om 20 uur s'avonds. Prima timing voor werkend Nederland. Met hun gefluit en getsjilp brengen ze de rust weer terug in het land.

Af en toe komt er een vlaagje wind langs mijn schouder. Niels zit tegenover me. Dint ligt boven ons en de baby slaapt in mijn buik. Tussen Niels en mij in staan twee laptops. Lichtelijk verhit maar klaar voor de avond. Het gaat over-werken. Een fenomeen dat bij veel leeftijdgenoten van mij de normaalste zaak van de wereld is. En als we inderdaad de trends uit Amerika overnemen, is het straks normaal dat je maar 5 vakantiedagen per jaar hebt en eigenlijk iedere ochtend achter je computer ontbijt.

Zoals dit is overwerken zo gek nog niet. Soms zelfs heerlijk. Terwijl ik nog veel dingen moet doen, groeit de rust om mij heen. En de stilte. Hoop dat zij de rest van de avond blijven groeien, dan groeit mijn offerte met hen mee.

Feedback

2007-05-04T05:58:00.000-07:00

In mijn werk leer ik mensen onder andere hoe ze op een goede manier elkaar feedback kunnen geven. Dit is niet altijd even makkelijk. Feedback geven is namelijk best moeilijk, blijkt. Ten eerste moet je de moed bij elkaar rapen je kritisch over iemand anders te uiten. Je wilt de ander niet kwetsen maar wel iets zeggen waar de ander iets mee kan. Als je besloten hebt aan de feedback te beginnen, moet je het nog goed verwoorden volgens de 'regels' die hiervoor zijn opgesteld. Oefening baart kunst. Alhoewel...... Dint is nog geen twee en is uitmuntend in het geven van feedback. Ondanks dat haar woordkeus soms wat onhandig is, weet ze feilloos terug te geven hoe ik op haar overkom.
Vorige week zat ik met Dint op de fiets lekker te zingen. Op het moment dat ik een toon inzet die eigenlijk te hoog is voor mij, begint ze te jammeren. Vals. Als ik voor haar ga staan dansen en echt blij ben en aandacht heb voor haar, danst ze mee. Als ik een beetje twijfelend met mijn blackberry in mijn hand de muziek aan zet en de eerste danspassen zet, wil ze alleen maar dat ik haar oppak (meer aandacht geef). Als Niels en ik onaardig tegen elkaar zijn aan tafel, stopt ze met kletsen en begint ze met haar lepel te slaan. Als ik vrolijk de was doe, helpt ze me. Als ik met een rothumeur de was doe, zorgt ze op een of andere manier wel dat ik er niet aan toe kom. Als ik met veel te mooi weer binnen zit, pakt ze onze jassen. Als ik kwetsbaar en verdrietig ben komt ze met me knuffelen: het is goed mama.
Dint heeft geen moeite met feedback geven, positief of negatief. Helder, direct en zelfs grappig zo nu het dan. Het is niet belangrijk of ze de regels volgt die er in de boeken voor staan. Ze is zichzelf.

Zien

2007-04-20T08:01:00.000-07:00

Mensen hebben verschillende perspectieven van waaruit men dingen en gebeurtenissen ziet en ervaart. Dit perspectief bepaalt in grote mate de ideeën, gevoelens en reacties die gebeurtenissen en verschijnselen oproepen bij de persoon. De baas kijkt anders naar zijn werknemers dan de werknemers naar hun baas. Een stadsmens reageert anders op schapen die op straat lopen dan iemand die in een dorpje in Bulgarije woont.

Momenteel begint Dint te praten. Het begon met appel, toen mama en papa, auto, nee, au en buiten. Ze leert hetgeen zij ziet met mij te delen. Haar enthousiasme hiervoor neemt vooral toe als we door de weilanden fietsen en heel veel schapen en koeien zien. 'Sapie. Meehhee, Paadje, hiihihi, Koe, Kooeeee. Whoe whoe (hond)'.
Het feit dat wij woorden geven aan hetgeen wij zien, zorgt ervoor dat wij heel veel dingen niet meer zien. Woorden maken het mogelijk dat wij de wereld die wij zien kunnen beschrijven maar tegelijkertijd vernauwen ze ons kader. Ze bepalen wat wij zien. We zien een boom, bladeren, stam en het schors, maar is dat alles wat er is?
De woorden die Dint momenteel leert, bepalen haar kader dat zij met mij kan delen. En dat is een ander kader dan ikzelf heb. Soms zegt ze sapie of paadje als er geen schaap of paard in de buurt is. `Waar is schapie dan? Nee er is geen schapie.` Maar daar ben ik mooi op teruggekomen. Laatst zei ze paadje, ik zoeken en kijken: op de schoorsteen van het huis waar we waren, stond een kaars in de vorm van een paardenhoofd. In de auto zei ze laatst muis. Ik zoeken, zoeken, en jawel. De bekleding van het autostoeltje waar ze op zat had een motief van poezen en muizen.

Haar woorden leren mij dingen op een andere manier te bekijken. Door haar woorden, zie ik meer. Het zijn de basale dingen die ze met mij deelt (dieren etc.) en het zijn juist die basale dingen die ik soms niet meer echt zie. Paarden die in de verte in de duinen galopperen, een hond die poept op het fietspad, de hoeveelheid vogels die dagelijks over ons heenvliegen en het verbazingwekkende aantal vliegtuigen. En dat alle straten vol staan met auto's, er soms fietsen liggen op hele vreemde plekken. En dat stokbrood echt iets heel anders is dan een boterham.

Ochtendritueel

2007-04-11T04:23:00.000-07:00

Een van de dingen die desastreus veranderen als je een kind krijgt en een baan hebt, zijn de ochtenden. Tenminste, voor mij. In mijn studententijd stond ik een half uur voordat ik weg moest op (9.00 uur), douchte snel met het nieuws op de achtergrond en stapte met boterham op de fiets. Criterium van de ochtend was: niet te vroeg opstaan.
Nu niet meer.
Onze wekker gaat om 6.30. Niels staat dan meestal het eerst naast het bed en zet de pap op. Het nieuwe criterium is: niet te laat opstaan want dan hebben we haast. Het liefst begin ik de ochtend met een kletsende Dint op de bank. Voor haar maakt het niet uit of het morgen, middag of avond is, haast bestaat nog niet in haar beleving. Sterker nog, de ochtend is misschien wel het meest relaxed want dan ben je lekker uitgerust. Ze kan wel een half uur met melkfles in de hand de vogeltjes nadoen. “Koekoek, krrrrr, oehoeh. Ogel”.
7.15: Pap klaar, Iedereen aangekleed en tafel gedekt.
En dan hangt het van Dint af hoe laat we weggaan…. Zodra we willen dat ze de pap snel op eet, kunnen we wel vergeten dat ze überhaupt iets eet. Dint regisseert de ochtend en ik vind het heerlijk.

Tweede

2007-03-25T12:02:00.000-07:00

Vroeger bestonden er geen fototoestellen, laat staan videocamera's. De beelden die men wilde onthouden, kon men beschrijven, tekenen, schilderen of gewoon opslaan in het geheugen. Getekend door emotie en fantasie.
De uitvinding van de fotografie in 1831 was een ware revolutie. Het werd mogelijk een beeld vast te leggen om het later terug te zien zoals het in werkelijkheid was geweest.
Er bestaat tegenwoordig een techniek die dingen kan laten zien die voor het blote oog onzichtbaar zijn. Deze techniek creeërt beelden waaraan een ervaring vastzit die je je niet kunt voorstellen als je het niet hebt meegemaakt. Namelijk de kennismaking met het leven. De echo.
Het is een wonderbaarlijk fenomeen. Door middel van geluidsgolven weet een machine je kind in de buik in beeld te brengen, hoe klein ook. Het laat zien hoe compleet zo'n wezentje is als het nog geen 13 weken oud is. Hoe menselijk het eruit ziet met het hoofdje, zijn oogjes, hartje (kloppend), handen en voeten. Het is een emotionele ervaring die je je leven bijblijft. Ik geloof niet dat het het beeld is dat ik me voor altijd zal herinneren maar de emotie die het zien van iets dat je nog niet of nauwelijks kan voelen met zich meebrengt. Het zien van iemand van wie je nu al houdt maar enkel op de hoogte was van zijn of haar bestaan. Of niet eens dat, je hoopte dat de persoon echt bestond. De echo bevestigt je vermoeden en overtreft je hoogste verwachtingen. Het is een ervaring van verwondering en geluk totdat de tranen het beeld langzaam verwateren.
Het beeld van mijn echo is doorspekt met emotie, fantasie en persoonlijk verlangen. Daarom zal ik het me voor altijd blijven herinneren.

We krijgen nog een kindje.

SMS-NY

2007-03-07T04:21:00.000-08:00

23 februari, 21:24:29
Lieve Jonah, Hier alles prima. Dint is nog liever dan ik dacht. Slaapt heerlijk na bad. Geniet en slaap lekker na die lange dag. Liefs B

23 februari, 22:39:07
Ha! Wij in trein richting het echte New York. Mensen om ons heen slapen na dag hard werken. De zon staat er nog, onze dag nog niet voorbij. Fijn dat Dint ok is, denk nog veel aan der, natuurlijk. Maar nu komt de 'afleiding'. Zin. Zoen Niels en Jonah

26 februari, 04:36:05
Lieve Jonah. Het gaat hier op alle fronten prima. Wat een schat! Do met Dint in de regen gefiets maar ook dat vindt ze leuk. Geniet, dat doen wij ook. Liefs B en D

26 februari, 05:53:42
Wat heerlijk om te horen! Wij genieten ook. Lange dagen, veel zien en heel gezellig. Fietsen door New York was feest. Nog veel moois te gaan, morgen in sneeuw. Geef Dint Kussen! Liefs

26 februari, 13:49:12
Lieve Jonah. Nog steeds alles prima. Gisterenmiddag was Dint hyper. Gaan wandelen in de regen. Niet verder dan buurhuis door spelen in plassen. Do eindelijk erkenning met haar zeewier. Ook pap erg populair. Ben benieuwd naar jullie verhalen. Geef nog het vluchtnummer op. Geniet, liefs B

1 maart, 05:37:06
Lieve Jonah. We hebben besloten Dint niet meer terug te geven. In GTST gaat dat ook zo. Dint wil best. Ze is zeer in haar nopjes. Overigens, geef jullie vluchtnummer door. Ik op weg naar huis. Vroeg. we eten om zes uur. De trein nadert Haarlem, liefs B.

1 maart, 05:46:11
Ha! Dint heeft jullie om haar vinger, dat doet ze goed! Wij nog een dag in levende soap genaamd NY. Net laatste diner, nu laatste nacht op de slaapbank van Meet en Willem. Veel zin in thuiskomst (vluchtnmr co07). Tot dan. X N en J

New York

2007-02-22T01:37:00.000-08:00

Morgenochtend brengen we Dint naar mijn ouders: Niels en ik gaan een week naar New York. Au. Au? New York en au? Ja, au.
In een impuls hebben we geboekt. We wilden heel graag naar deze ongelooflijke stad en twee vrienden van ons wonen daar nu, 1 + 1 = 2. Inderdaad 2, en geen 3. Dint gaat de komende week in de nacht wakker worden en huilend mama roepen. Au. Mijn vader en moeder gaan de komende week zo goed voor haar zorgen dat Dint opeens denkt: "Ik vind het wel best hier". Au. Dit gevoel is nieuw. Het is niet zozeer mijn gemis (ook wel) maar vooral het idee dat zij mij mist.

Een week naar New York. Wauw! Een week samen, geen luier in de tas (of balen dat je hem bent vergeten), geen buggy voor je uit duwend, geen flesje drinken lekkend in je tas, geen eindeloze tassen meezeulen omdat Dint zo enorm gek is op knuffelbeesten. Wauw! Niet om 18 uur maar om 21 uur eten, uit eten. En daarna nog heel lang dolen door de stad, moe maar dat is niet erg want niemand hoeft naar bed.
Een week even géén moeder. Au.
Een week met mijn lief. Wauw.
Mijzelf overgeven aan de Wauw, en het accepteren van de Au.

wordt vervolgd.....

TV

2007-02-13T12:49:00.000-08:00

Soms herken je je in televisieprogramma's waarin je je liever niet herkent. Sinds ik moeder ben, is het aantal programma's waar ik me in kan herkennen, toegenomen. Helaas.
Zo zag ik gisteravond een stukje van EHBO: eerste hulp bij opvoeden. Een Engels gezin ervaarde ernstige problemen in het opvoeden van hun kinderen. Het huis was een regelrechte chaos, de tuin was bezaaid met troep. Naast het huis waren ook de kinderen en de ouders volledig stuctuurloos. De kinderen sloegen en schopte erop los, wilden niet naar bed, niet eten, niets. De ouders kibbelden over hoe ze hun monsters aan moesten pakken. Herkenbaar? Nou, laat ik het zo zeggen: ik begrijp waarom het programma zo goed wordt bekeken.
Naast de opvoedkundige programma's, wordt de reden van het aantal huis en tuin programma's op TV mij steeds helderder. Want hoe maak je een tuin kindvriendelijk zonder dat hij zijn charme verliest? Wat doe je met al dat speelgoed als de kinderen naar bed zijn? En hoe zorg je ervoor dat iedereen zijn plekje heeft in het huis?
Een programma waar ik een aantal weken geleden geboeid naar heb zitten kijken, is Beter in Bed. Het seksleven van een Engels echtpaar was sinds de geboorte van hun eerste kindje drastisch afgenomen. En dat terwijl het daarvoor zo geweldig was geweest. Zij had geen zin meer, was moe. Hij durfde haar niet meer aan te raken, was bang. Ik was perplex te zien hoe zij hun seksleven open en bloot op tafel legden, zonder enige gene. Het was bijna ontroerend.
Waar ik me sinds ik een kind heb echter steeds minder goed in herken, is het feit dat zoveel mensen het wel en wee van hun gezinsleven met miljoenen kijkers willen delen. Wat beweegt het engelse echtpaar hun seksleven op TV met behulp van therapeuten te stimuleren? Waarom moet er een camera in het huis zijn als de kinderen door de opvoedpolitie eindelijk eens aan structuur worden blootgelegd? Werkt de camera zelf stimulerend? persoonlijk vind ik het al genant als Dint eten op de grond gooit terwijl we bezoek hebben. En daarbij stopt Dint automatisch met eten als ik een camera op haar richt. Veel te interessant. Ik vraag me ook af hoe het is om te vrijen als je weet dat er infraroodbeelden van gemaakt worden. Veel te interessant.
Mijn wereld is juist kleiner geworden sinds ik moeder ben. Niet in de zin van ervaring, wel in de zin van exposure. Geen creativiteit voor de tuin? Dint onrustig en toe aan structuur? s' Avonds geen tijd voor passie? Geef mij maar een huisje op de prairie, zonder TV alsjeblieft.

Emancipatie

2007-01-30T08:24:00.000-08:00

Ruim twee weken geleden stond er een artikel in het NRC (in het Zaterdag Bijvoegsel van 13 & 14 januari) over emancipatie. Het Sociaal Cultureel Planbureau heeft geconstateerd dat de emancipatie stagneert. Het aantal vrouwelijk hoogleraren bedraagt 9%, vreselijk laag vergeleken met andere Europese landen. Met de vrouwelijke leden van raad van besturen en raad van commissarissen is het nog veel erger gesteld, slechts 4%. Om van wakker te liggen.
Tenminste, slechts één deel van de vrouwelijke bevolking van Nederland ligt hier wakker van. Het andere front roept iets heel anders. Waarom mag een vrouw de kinderen niet net iets belangrijker vinden dan de man en daarom kiezen voor een part-time baan? Waarom lossen haar carierrekansen daarmee op? Is een vrouw die die keuze zelf kan maken zonder zich schuldig of minder te voelen niet super geemancipeerd?
Er zijn twee aspecten die mij kunnen verwonderen. Het eerste aspect is het feit dat de emancipatie gebaseerd op het idee dat iedereen, en dus ook de vrouw, een individu is, een enkeling. Ze staat opzichzelf en is daarin gelijk aan de man en zou dus evenveel als de man moeten kunnen bereiken. Maar is de samenleving wel opgebouwd uit enkelingen? Zijn mannen en vrouwen en kinderen allemaal afzonderlijke dingen van elkaar?
Voor mij is een vrouw met een gezin een individu maar geen enkeling. Ze staat met haar gezin in het leven. Zodra je een gezin hebt, gaat het niet enkel meer om jezelf. Je kinderen staan op nummer één. Dat betekent onder andere dat als het kind verdrietig is omdat jij er zo vaak niet bent, dat pijn doet en die pijn wil je oplossen.
Het tweede dat mij kan verwonderen is het feit dat de verschillen tussen man en vrouw soms volledig wordt ontkend. We doen dingen anders en voelen dingen anders. Waarom zouden we hetzelfde willen bereiken als mannen? Dat we in dezelfde functie hetzelfde moeten verdienen, daar ben ik het mee eens, maar waarom moeten we allemaal evenhard als kippen zonder koppen in het leven rennen naar de volgende dag? Het zou een stuk rustiger zijn als de mannen wat meer op de vrouwen zouden gaan lijken, een soort evrouwcipatie.
Ik lig er niet wakker van dat slechts 4% van de raad van bestuur en commissarissen vrouw is. Hoogstends van het feit dat 96% daarvan man is. Ik emancipeer samen met mijn vriend, en hij evrouwcipeert met mij. De uitdagingen die dat met zich meebrengt, daar kan ik nog wel eens van wakker liggen. Samen.

Snelheid?

2007-01-22T13:01:00.000-08:00

Met de geboorte van Dint, is er ook een stukje rust in mij geboren. Ik was een typisch geval van altijd onderweg, veel afspraken, veel uit, heel veel bellen en een flinke Saturdaynight-fever. Ik geloof niet dat ik vaak kookte en mijn was ging naar de wasserette. Af en toe deed ik in de ochtend aan yoga voor mijn rustmomentje, maar de rest van de week was het 140 km per uur vooruit.
In Nederland wordt je bekeurd als je harder rijdt dan de toegestane snelheid. Als moeder ook. Ga je zaterdag flink uit, dan lijkt het wel of het kind de volgende ochtend nog vroeger wakker wordt dan normaal. Heb je een drukke week met weinig avonden thuis, dan droom je van onbewoonde eilanden waar je met je kind en je man het weekend op mag vertoeven. Als je met je kind haast hebt, dan kom je te laat.
De eerste tijd met Dint was die Saturdaynight-fever niet zomaar over. Ik kon ervan balen als wij zaterdagavond alleen thuiszaten. Of als ik meer avonden in de week thuis kookte dan bij anderen at. Ik kan me nog herinneren dat ik een vier weken oude Dint meenam op de fiets om naar een etentje te kunnen van vrienden.
Maar het stukje rust dat samen met Dint werd geboren, is gaan groeien en ik ben het gaan voeden. Ik kan me verheugen op een leeg weekend waarin we naar de markt gaan en daar heel lang kunnen blijven hangen omdat Dint achter de duiven aan loopt. Of op een middag werken in de tuin met Dint die twijgjes als boomstronken verplaatst. Stapje voor stapje leer ik dat mijn 1e, 2e en 3e versnelling helemaal niet zo overbodig zijn.

Naar huis

2007-01-18T12:22:00.000-08:00

17.10. Wat gaat het lekker. Als een speer schiet ik naar de onderkant van mijn to-do-list. Nog een paar dingen en dan heb ik alles gedaan wat ik wilde. Topdag!

De telefoon gaat. Het is mijn vriend Niels.

“Ha lief, hoe laat ben jij thuis?”

Oh nee, nog niet, nog een uurtje, één uurtje maar.

Niels: “Ik ga nu Dint ophalen. Kun jij een hapje maken?"

Nee, ik kan geen hapje maken! “Eeehm, ja is goed, ik ga zo weg.”

17.45. Telefoon.

“Ha, ben je nog op je werk?”

“Ik pak nu in, ben er zo.”

“Auto, auto, auto, gata.” Een vrolijke Dint op weg naar huis.

"Ok, tot zo."

Ik baal. Was ik maar thuis met een schort aan in de keuken. Klaar met koken als Dint vrolijk op me afstormt.
Mijn computer is heel snel uit, mijn spullen prop ik in mijn tas. Rennend naar de auto bedenk ik hoe ik de files kan omzijlen. Niet.

Kalverstraat

2006-12-29T05:12:00.000-08:00

Het is druk in de stad. Drukker dan anders. En dat nog wel op een gewone dinsdagmiddag. Goed, het is december, maar zooooo druk. Vooral het gehalte jonge vrouwen met kinderwagens verbaast me behoorlijk. De wieltjes rollen over de tegels. Ingangen worden vesperd door wagens die elkaar moeten kruisen en meerdere malen veroorzaakt de confrontatie tussen twee karren een tijdelijke opstopping van de mensenmassa die zich door de winkelstraat verplaatst. De kinderwagens worden steeds breder, de winkelstraten steeds drukker, dat is niet handig.
Maar hoe kan het nou dat er zoveel vrouwen door de stad lopen op een gewone dinsdagmiddag, een dag waarop we eigenlijk allemaal aan het werk zijn. Is dinsdag een geliefde part-time dag of werken al deze moeders nauwelijks of niet?
Ik zal je eerlijk bekennen dat mijn geweten wel eens knaagt: moet ik mijn kind niet zelf opvoeden in plaats van die dames van de creche? Is het niet veel beter voor een kind om de moeder om zich heen te hebben? Een typisch Hollandse gedachte want in Italië, Frankrijk en Zweden (en nog veel meer Europese landen) is het algemeengoed dat je je kinderen naar de creche brengt. Sterker nog, daar heeft men een tegenovergestelde overtuiging: de creche is goed voor kinderen, daar leren ze sociale gedragsregels en bovendien worden ze daar opgevoed door vrouwen die daarvoor zijn opgeleid, veel beter toch? Ze hebben daar vriendjes, veel speelgoed, regelmaat en spelen buiten.
Als ik al die karren zo tegen elkaar op zie botsen en op speen sabbelende kinderen in de wagens apathisch voor zich uit zie staren, ben ik bijna geneigd de overtuiging van de Fransen, Zweden en Italianen te delen. Goedpraten?

Moe

2006-12-15T06:48:00.000-08:00

Moe. Gespannen. Uit mijn humeur. Gevoelloos, alleen maar in mijn hoofd. Oplossing: massage.
Maandag na een lange dag werken, in de file, in de keuken, eten, aan de tafel, naast mijn Dint. Op de fiets, in de regen, over straat. Ik heb een afspraak met een masseur aan de andere kant van de stad (om het makkelijk te maken).
Gelukkig mogen alle natte kleren snel uit. Na zo'n vijf minuten de eerste massageprikkels te hebben gevoeld, begint een 'gesprek'.
"Waar woon je, wat doe je, heb je een kindje? Echt waar? Jee, daar zijn wij echt nog niet klaar voor".
Ze was 29 jaar.
"Ik wil nog veel te veel dingen doen die dan niet meer kunnen."
Ik voel me gehandicapt.
"Wat dan allemaal?"
"Reizen, wij gaan elk jaar drie keer op vakantie."
"Oh, leuk. Waar ben je als laatst geweest?"
"Een week naar India om mijn huwelijksjurk te kopen, een knalgroene met allemaal blauwe kralen, heel mooi."
Ai.
"Werk je ook naast het moeder zijn?"
"Ja."
"Hoeveel?"
"Vier dagen per week."
"Jee, dat is veel, wel druk of niet?"
"Ja."
"En je vriend dan, werkt die ook?"
"Bijna, hij solliciteert. Maar is wel ambitieus dus wil graag werken."
"Dat is ook onhandig, liever een vriend die niet zo hoeft te werken, toch?"
Terwijl ik als een soort deeg wordt gekneed, vraag ik mij af wat zij zich voorstelt bij kinderen krijgen. In ieder geval gaat ze dan dus niet meer op vakantie, of minder dan drie keer per jaar. Misschien moet ik een boekje schrijven over hoe young professionals (die vaak niet meer dan 25 vakantiedagen hebben) met kinderen op vakantie kunnen. Wisten jullie dat de Canarische Eilanden helemaal zo gek niet zijn?

Getalenteerde moeder

2006-12-10T11:54:00.000-08:00

Bij deze meld ik me ook aan bij de generatie jong talent. Ik ben ambitieus, heb een leuke baan, een groot netwerk, woon in Amsterdam, eet in hippe restaurants, bel op de fiets en ben moeder. Moeder…?Ja, moeder.
Op mijn 24ste, een fase in je leven waarin je tegenwoordig écht denkt dat je alles zelf bepaalt, bepaalde het lot dat ik zwanger werd. Ik hoefde er niet over na te denken, ik hoefde er geen beslissing over te nemen en ik hoefde niet heel hard mijn best te doen ‘to make it happen’. Een keer niét zelf mogen kiezen, wat een rust. Mijn buik groeide vanzelf en het kind kwam vanzelf (nou ja, niet helemaal).
Het aantal vragen dat ik over ‘mijn situatie’ krijg, is immens. Vriendinnen en vriendinnen van vriendinnen vragen mij de oren van het lijf over ‘hoe ik dat nou doe’. Als je op je 24ste zwanger wordt, zijn er duidelijk een aantal fasen te onderscheiden waarin je drie keer per dag dezelfde vraag krijgt:Van de 3de tot 8de maand van je zwangerschap is het overduidelijk wat iedereen wil weten: “Was het gepland?” met daarin een impliciete overtuiging dat het antwoord vast “nee” is. Klopt. Omdat je echter op een gegeven moment stompzinnig wordt van de vraag of het gepland was, evolueert het antwoord naarmate de maanden verstrijken. In het begin draai je er een beetje omheen. Omdat dit alleen maar meer vragen als gevolg heeft, wordt het antwoord toch maar doodgewoon: “Nee, het was niet gepland”. Gezien het feit dat die Nee gaat irriteren omdat het impliceert dat de zwangerschap niet gewenst is (dit is namelijk waar de meeste mensen dan van uitgaan) verandert het antwoord via: “Ik heb altijd al jong moeder willen worden”, naar: “Zulke dingen kun je niet plannen”. Dit laatste antwoord riep nogal eens wat verbaasde blikken op: daar zijn tegenwoordig toch allerlei handige apparaten voor? Er is zelfs een mobiele telefoon waarmee vrouwen die zwanger willen raken hun menstruele cyclus kunnen volgen en gewaarschuwd worden wanneer het meest vruchtbare moment van de cyclus bereikt is (helaas dames, nog niet te koop in Nederland).
Zo vlak na de bevalling is de vraag "Deed het pijn?" erg populair, en zo’n twee maanden na de bevalling komt het thema seks steeds vaker voor in de vragen: Heb je alweer seks? Doet het pijn? Vaak gevolgd door een angstig en vies gezicht. En nu wachten jullie op het antwoord :-).
Is mijn generatie bang om kinderen te krijgen? Bang om zich te committeren? Bang om niet genoeg tijd meer voor zichzelf te hebben? Bang voor de bevalling? Bang dat hun eigen ontwikkeling stil zal staan? ….. toch, het is eng, maar ook mooier dan een droom.